ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤੁਤੋष ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਮਸ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮুনি। ਪਰ ਯਮ ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਞ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ ਲੇਭੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾਇਆ। ਸਾਵਰਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸ ਚਰਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮਨੁ ਸਾਵਰਨੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਨਿੱਤ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਯਵੀਯਸੀ ਤੁ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯਮੀ ਕਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਛੋਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਯਮੀ ਸੀ।
ਅਭਵਚ੍ ਚ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਮਨੁਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਸਾਵਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਰਨੀ ਵੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਯਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਚ ਲੇਭੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਮਨੁ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ, ਵੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯ ਇਦਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਰਸਤ੍ਤਮਃ ਆਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ ਚ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਵ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਭਾਗੋ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਨ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ।
ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ षष੍ਠੋ ਵੈ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ ਰਿष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਸਪ੍ਤਮਃ ਕਰੂषਸ਼੍ ਚ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨਵੈਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ ਛੇਵਾਂ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਟ ਸਤਵਾਂ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰਾ—ਇਹ ਨੌ, ਹੇ ਮুনি।
ਅਕਰੋਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ ਤੁ ਮਨੁਰ੍ ਇष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇषੁ ਬਹੁषੁ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਏਤੇषੁ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾਮ੍ ਇष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਜਨਮੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਅਂਸ਼ੇ ਮਨੁਰ੍ ਆਹੁਤਿਮ੍ ਆਵਹਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਸਂਹਨਨਾ ਚੈਵ ਇਲਾ ਜਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਾਮ੍ ਇਲੇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਹੋਵਾਚ ਮਨੁਰ੍ ਦਣ੍ਡਧਰਸ੍ ਤਦਾ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਲਾ ਜਨਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਇਲਾ' ਕਿਹਾ।
ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਮ੍ ਇਲਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।' ਇਲਾ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਅਂਸ਼ੇ ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਦਤਾਂ ਵਰ ਤਯੋਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਹਤਾਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਬਣਾਓ।
ਸੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੁਂ ਦੇਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਇਲਾ ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਲਾ ਨੇ ਮਨੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਂਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਜਾਤਾ ਦੇਵੌ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍ ਮਨੁਨਾ ਚਾਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵਾਐ ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ।'
ਤੌ ਤਥਾਵਾਦਿਨੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮ੍ ਇਲਾਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਮ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ ਚੋਭਾਵ੍ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਲਾ ਨੂੰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਨੇਨ ਤਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਆਵਯੋਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਨੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਤੂੰ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਣੇਗੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ।
ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਮਨੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਪਿਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬੁਧੇਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ ਬੁਧਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਸੱਦੀ ਗਈ; ਬੁਧ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਜਨਮਿਆ।
ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤਮ੍ ਇਲਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਤਾਂ ਗਤਾ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਾ ਸੁਦਯੁਮਨ ਬਣ ਗਈ; ਸੁਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਾਰਸ ਹੋਏ।
ਉਤ੍ਕਲਸ਼੍ ਚ ਗਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਨਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਉਤ੍ਕਲਸ੍ਯੋਤ੍ਕਲਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਨਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਉਤਕਲ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾਅਸ਼ਵ ਸਨ; ਉਤਕਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉਤਕਲ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਨਤਾਅਸ਼ਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪੱਛਮੀ ਲੋਕ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ ਪੂਰ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਗਯਸ੍ਯ ਤੁ ਗਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਤੁ ਮਨੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਪੂਰਬੀ ਖੇਤਰ ਉਤਕਲ ਦਾ ਹੈ; ਗਯਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਗਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨੂ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਤਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਾਕਰ—
ਦਸ਼ਧਾ ਤਤ੍ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਦਾਯਾਦੋ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਸ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਵੱਡਾ ਵਾਰਸ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕਨ੍ਯਾਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨੈਤਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਦਯੁਮਨ ਕੁੜੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ।