ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਪੁष੍ਟਾਙ੍ਗਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਓਜਸਾ ਸ੍ਥਿਰਾਃ ਸ੍ਯਾਮਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਡਟੇ ਰਹੀਏ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਸੂਦਨਃ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਬਲਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪੋष੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪੋष੍ਯੋ ਬਲਿਰ੍ ਮਮ
ਉਹ ਦੈਤ ਬਲੀ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਬਲੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤੁ ਸਂਗਰਂ ਦੇਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਬਲਿਂ ਨਿਬਧ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਬਿਨਾ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਂਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਿਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਉਤ੍ਸਵਾਸ਼੍ ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਵਾਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਃ
ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹਯਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਬਲਿਰ੍ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨਾ ਮਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯਜਮਾਨੇ ਬਲੌ ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਜਦ ਬਲੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੋਧਸਿ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਸਨ੍ਨਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ
ਦੇਵੋ, ਭੋਗੋ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ—ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਵਾਮਨਃ ਸਾਮਗਾਯਨਃ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਾਮਨਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਾਮਨ, ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵਾਮਨ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਮਾਨਸ੍ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਵਾਮਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵਾਮਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ।
ਦਾਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਤਪਸਾਂ ਫਲਂ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਨ੍ਨ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਭੂਰਿਤੇਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਤਾ, ਯਜਨ-ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜੇਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਦਾਤਾਰਂ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਧਨਮ੍ ਬਲਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਖੇ
ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਹੈ; ਬਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਵਿਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਂ ਹਵਿਃ ਪृਥਕ੍ ਤਮ੍ ਆਹ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੋ ऽਸੌ ਤਵ ਮਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਮਨਾਕृਤਿਃ ਨਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਲੇ ਸਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਵਾਹਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ-ਸਰੂਪ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬਲੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯਜਨ-ਵਾਹਕ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਦੇਵਹਿਤਾਯ ਹਿ ਮਯਾ ਚ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਦਾਨ ਦੇ।
ਬਲਿਸ੍ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰੋਧਸਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ
ਬਲੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋ ऽਹਂ ਮਮ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਗृਹਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਯਾਚਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਮੰਗਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਕੀ ਸਲਾਹ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਮਨੋ ऽਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਮਨ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੇਨਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਾਮਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦਤ੍ਰਯਮਿਤਾਂ ਭੁਵਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?' ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੋ।'
ਦੇਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਧਨੇਨ ਕਿਮ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਤ੍
ਦੇਵੋ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਲਸ਼ ਲਿਆਇਆ।
ਵਾਰਿਧਾਰਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਚੈਵ ਪੁਰੋਧਸਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਲੋਕਨਾਥੇषੁ ਵਾਮਨਾਯ ਭੁਵਂ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੇषੁ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਰਾਜਨ੍ ਸੁਖੀ ਭਵ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਂਮਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਵੋ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ੋ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਮਨਮ੍ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਮਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ-ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਸੁਰਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਵृਧੇ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਚ੍ਯੁਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਾਕृਤਿਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਹ ਹਾਰਦਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਵਿष੍ਣੋ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਯ ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਤੂੰ ਪੈਰ ਰੱਖ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਰਮਿष੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਵੇਖ ਲੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।