ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯ ਆਪੋ ਭੂਤਂ ਮਹੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਭਿष੍ਠਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਇਥੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੋਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮਮ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਦੇਵੋਤ੍ਸਵੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਜਃ ਪਦਾਗ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ ਪਤਿਤਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕृਪਾਲੁਃ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਕੇਵਲ ਸਮਰਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਤਵ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਗਤਾ ਨਾਥ ਤਨ੍ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ।
ਬਲਿਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਰਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਬਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨੋਪਮੀਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਿਮਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾਃ ਮਿਥਃ ਸਮੂਚੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵੈ ਕਥਂ ਬਲਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਨਾਰਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਨਾਧਯੋ ਵਾ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਬਲੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਕੋਈ ਸੁਕਾ, ਕੋਈ ਅਧਰਮ, ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਬਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਨ੍ਨਤਿਸ਼ਰੈਰ੍ ਭਗ੍ਨਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਖਡ੍ਗਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਃ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਲੇਭਿਰੇ
ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਤੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਤਦ੍ਯਸ਼ੋਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਈਰਖਾ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਏ।
ਆਰ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ ਅਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਭਵਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਚ
ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮਤੀ ਵਾਣੀ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਜੇ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਯਜਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਵਦਾਮੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ! ਜਦ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਤਾ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕੇ ਵਿਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੁ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਅਨਾਦਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਅਨ੍ਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਮੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੂੰ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੀਮਤ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਤਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਪੁष੍ਟਾਙ੍ਗਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਓਜਸਾ ਸ੍ਥਿਰਾਃ ਸ੍ਯਾਮਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਡਟੇ ਰਹੀਏ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਸੂਦਨਃ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ऽਸੌ ਬਲਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਧ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪੋष੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪੋष੍ਯੋ ਬਲਿਰ੍ ਮਮ
ਉਹ ਦੈਤ ਬਲੀ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਬਲੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤੁ ਸਂਗਰਂ ਦੇਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਬਲਿਂ ਨਿਬਧ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਬਿਨਾ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਂਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਿਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਉਤ੍ਸਵਾਸ਼੍ ਚ ਬਭੂਵਿਰੇ ਜਾਤੋ ऽਸੌ ਵਾਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਃ
ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹਯਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਬਲਿਰ੍ ਬਲਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੈਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰੋਧਸਾ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵੇਦਿਨਾ ਮਖੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯਜਮਾਨੇ ਬਲੌ ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਜਦ ਬਲੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯ ऋषਿਮੁਖ੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੋਧਸਿ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਸਨ੍ਨਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ
ਦੇਵੋ, ਭੋਗੋ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ—ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।