ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਮਮਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ,
ਏਤਚ੍ ਚਕਾਰ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭੂਮਿਰ੍ ਆਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਨਾਰਦ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਯੋਃ ਸਾਰਂ ਸਮਾਹਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਆ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵੱਤਮ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮਿਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪਵਮਾਨ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪਾਵਨੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਪਹਾ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।'
ਆਪੋ ਵੈ ਮਾਤਰੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭੂਮਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਤਥਾਪਰਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤੁਤ੍ਵਮ੍ ਉਭਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੂਜੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਃ ਸਨਾਤਨਃ ਅਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਯਜਨ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਵਚਨਾਦ੍ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਭਿषੇਕਾਚ੍ ਚ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਾਯਿਕਮ੍
ਸਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ, ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਬੋਲ ਦਾ ਪਾਪ, ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਮृਤਂ ਲੋਕੇ ਨੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ ਮਯਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰਤ੍ਯਂ ਵਾਰਿ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਦ੍ ਅਪਿ ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਥੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯ ਆਪੋ ਭੂਤਂ ਮਹੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਭਿष੍ਠਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਇਥੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੋਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮਮ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਦੇਵੋਤ੍ਸਵੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਜਃ ਪਦਾਗ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ ਪਤਿਤਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕृਪਾਲੁਃ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਕੇਵਲ ਸਮਰਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਤਵ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਗਤਾ ਨਾਥ ਤਨ੍ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ।
ਬਲਿਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਰਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਬਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨੋਪਮੀਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਿਮਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾਃ ਮਿਥਃ ਸਮੂਚੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵੈ ਕਥਂ ਬਲਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਨਾਰਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਨਾਧਯੋ ਵਾ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਬਲੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਕੋਈ ਸੁਕਾ, ਕੋਈ ਅਧਰਮ, ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਬਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਨ੍ਨਤਿਸ਼ਰੈਰ੍ ਭਗ੍ਨਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਖਡ੍ਗਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਾਃ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨ ਲੇਭਿਰੇ
ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਤੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਤਦ੍ਯਸ਼ੋਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਈਰਖਾ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਏ।
ਆਰ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ ਅਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਭਵਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਚ
ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮਤੀ ਵਾਣੀ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਜੇ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਯਜਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਵਦਾਮੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਤ੍ਵਦੇਕਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚੁਤ! ਜਦ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਤਾ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕੇ ਵਿਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੁ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਅਨਾਦਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਅਨ੍ਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਮੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਕਥਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਨਮੇਮਹਿ
ਤੂੰ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੀਮਤ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?