ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਾ ਵੈ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਨਾਤਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵੇਦਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਲਾਜਾਧृਕ੍ ਚਾਪਿ ਮੈਨਾਕੋ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਇਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨਾਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਾਜਾਂ (ਚਾਵਲ) ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਵਾਚਨਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਾਰਦ ਵੇਦਿਕਾਯਾਮ੍ ਉਪਾਵਿष੍ਟੌ ਦਂਪਤੀ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਹਵਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਨਾਰਦ। ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਾ ਵੇਦਿਕ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ।
ਅਸ਼੍ਮਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹੇਤੋਸ਼੍ ਚ ਦੇਵ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਛੂਹਿਆ।
ਤਾਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਦृष੍ਟੇ ऽਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮੇ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਕਲੁषੀਭੂਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਚੂਰ੍ਣਯਮ੍ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦ੍ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਰੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਾਹਾਕਾਰਃ ਸੁਰੋਦਿਤਃ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਭੂਤੋ ऽਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ ਤੁ ਤਦਾਸਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਨਾਰਦ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵੇਹ ਗਤਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਜਨੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸਕृਪਮਾਨਸਾਃ ਮੋਹਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਵਿषਯਾਣਾਮ੍ ਇਯਂ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ ਲਓ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਵੀ ਲਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਮਮਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ,
ਏਤਚ੍ ਚਕਾਰ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭੂਮਿਰ੍ ਆਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਨਾਰਦ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਯੋਃ ਸਾਰਂ ਸਮਾਹਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਆ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵੱਤਮ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮਿਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪਵਮਾਨ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪਾਵਨੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਪਹਾ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।'
ਆਪੋ ਵੈ ਮਾਤਰੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭੂਮਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਤਥਾਪਰਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤੁਤ੍ਵਮ੍ ਉਭਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੂਜੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਃ ਸਨਾਤਨਃ ਅਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਯਜਨ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਵਚਨਾਦ੍ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਭਿषੇਕਾਚ੍ ਚ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਾਯਿਕਮ੍
ਸਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ, ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਬੋਲ ਦਾ ਪਾਪ, ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਮृਤਂ ਲੋਕੇ ਨੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ ਮਯਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰਤ੍ਯਂ ਵਾਰਿ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਦ੍ ਅਪਿ ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਥੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯ ਆਪੋ ਭੂਤਂ ਮਹੋਦਿਤਮ੍ ਤਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਭਿष੍ਠਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪਾਦ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਇਥੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸੋਹਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮਮ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਹੋਈ।
ਦੇਵੋਤ੍ਸਵੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਜਃ ਪਦਾਗ੍ਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ ਪਤਿਤਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਕृਪਾਲੁਃ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਤੇ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਕੇਵਲ ਸਮਰਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਤਵ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ ਯਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਗਤਾ ਨਾਥ ਤਨ੍ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ।
ਬਲਿਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਰਿਰ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਃ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਬਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨੋਪਮੀਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਦਾਨ ਤੇ ਖਿਮਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਾਃ ਮਿਥਃ ਸਮੂਚੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਵੈ ਕਥਂ ਬਲਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?'
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਾਸਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍ ਨਾਰਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਾਪਿ ਨਾਧਯੋ ਵਾ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਦੁਰ੍ਜਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਬਲੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਕੋਈ ਸੁਕਾ, ਕੋਈ ਅਧਰਮ, ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਬਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।