ਸ਼ੁਭਮਾਰੁਤਸਂਪਨ੍ਨੇ ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षੈਕਕਾਰਣੇ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਮੈਨਾਕਾਦਿਨਗੈਰ੍ ਵृਤੇ
ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮੈਨਾਕ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਵਸਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤ੍ਯਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਲੋਮਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਗਸਤ, ਪੁਲਸਤ, ਲੋਮਸ਼ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੀ ਰਤ੍ਨਮਯੀ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਾ ਵਜ੍ਰਮਾਣਿਕ੍ਯਵੈਦੂਰ੍ਯਤਨ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਥੇ, ਵੇਦੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੀਰੇ, ਮਾਣਕ, ਬੈਦੂਰਿਆ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਜਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤਿਪੁष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਂਵृਤਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਰੈਵਤੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਾ, ਖਸ਼ਾਂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਰੈਵਤਕ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਿਤੋ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੈਨਾਕਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਜੇ ऽਤੀਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਝਲਕਿਆ।
ऋषਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਵਿਵਾਹੇ ਵੇਦਿਕਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵੇਦੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤੋਰਣਾਮ੍ ਸੁਰਭੀ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਨਨ੍ਦਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜੇ ਵਾਲੀ ਵੇਦਿਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਭਿਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੋਭਿਤੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਰਿਤੋ ਨਾਗਾ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਨਾਗ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਬੀਜਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ ਭੁਵਃ ਕਰ੍ਮ ਇਲਾ ਚਕ੍ਰੇ ਓषਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਨਕਰ੍ਮ ਚ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਲਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਧਨਾਧਿਪਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਯਚ੍ ਚੇष੍ਟਂ ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਾ ਵੈ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਨਾਤਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵੇਦਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਲਾਜਾਧृਕ੍ ਚਾਪਿ ਮੈਨਾਕੋ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਇਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨਾਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਾਜਾਂ (ਚਾਵਲ) ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਵਾਚਨਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਾਰਦ ਵੇਦਿਕਾਯਾਮ੍ ਉਪਾਵਿष੍ਟੌ ਦਂਪਤੀ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਹਵਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਨਾਰਦ। ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਾ ਵੇਦਿਕ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ।
ਅਸ਼੍ਮਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹੇਤੋਸ਼੍ ਚ ਦੇਵ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਛੂਹਿਆ।
ਤਾਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਦृष੍ਟੇ ऽਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮੇ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਕਲੁषੀਭੂਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਚੂਰ੍ਣਯਮ੍ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦ੍ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਰੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਾਹਾਕਾਰਃ ਸੁਰੋਦਿਤਃ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਭੂਤੋ ऽਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ ਤੁ ਤਦਾਸਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਨਾਰਦ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵੇਹ ਗਤਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਜਨੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸਕृਪਮਾਨਸਾਃ ਮੋਹਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਵਿषਯਾਣਾਮ੍ ਇਯਂ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ ਲਓ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਵੀ ਲਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਮਮਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ,
ਏਤਚ੍ ਚਕਾਰ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭੂਮਿਰ੍ ਆਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਨਾਰਦ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਚ ਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਨਮ੍ ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਯੋਃ ਸਾਰਂ ਸਮਾਹਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਆ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਵੱਤਮ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਭੂਮਿਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਪਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪਵਮਾਨ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਪਾਵਨੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਪਹਾ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ ਲੋਕੇਸ਼ੋ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।'
ਆਪੋ ਵੈ ਮਾਤਰੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਭੂਮਿਰ੍ ਮਾਤਾ ਤਥਾਪਰਾ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਹੇਤੁਤ੍ਵਮ੍ ਉਭਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੂਜੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਃ ਸਨਾਤਨਃ ਅਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਯਜਨ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ।
ਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ ਮਾਨਸਂ ਪਾਪਂ ਵਚਨਾਦ੍ ਵਾਚਿਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਭਿषੇਕਾਚ੍ ਚ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਾਯਿਕਮ੍
ਸਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਦਾ ਪਾਪ, ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਬੋਲ ਦਾ ਪਾਪ, ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵਾਮृਤਂ ਲੋਕੇ ਨੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ ਮਯਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।
ਅਤ੍ਰਤ੍ਯਂ ਵਾਰਿ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਅਪਿ ਪਠੇਦ੍ ਅਪਿ ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਥੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਯਾਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲੋ।