ਸ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾ ਕਾਮੋ ਧृਤਚਾਪੋ ਸਮਾਧਵਃ ਰਤ੍ਯਾ ਚ ਸਹਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕਾਮ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਇਦਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ऽਭਵਤ੍ ਮਯਾ ਵੇਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵੇਧ੍ਯੋ ਵੈ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ: ‘ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।’
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਯਿਨੋ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੌ ਮੇ ਕਿਂ ਦृਢਾ ਨ ਵਾ ਤੇਨਾਸੌ ਚਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਸ੍ ਤਦਾ ਕृਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਕੀ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦृਢਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆਏ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਮਥਮ੍ ਤਾਵਚ੍ ਚ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਡਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਓ।
ਵਿਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੋ ਹਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਮੇਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰੋਦਿਤਮ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਮਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਤਥਾ
ਹਰ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਿਵਾਹਾਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਧਿਮਵਲ੍ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉੱਚੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਨਦੀਨਦਸਰਃਕੂਪਤਡਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ
ਨਦੀਆਂ, ਨਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਸ਼ੁਭਮਾਰੁਤਸਂਪਨ੍ਨੇ ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षੈਕਕਾਰਣੇ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਮੈਨਾਕਾਦਿਨਗੈਰ੍ ਵृਤੇ
ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮੈਨਾਕ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਵਸਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤ੍ਯਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਲੋਮਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਗਸਤ, ਪੁਲਸਤ, ਲੋਮਸ਼ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੀ ਰਤ੍ਨਮਯੀ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਾ ਵਜ੍ਰਮਾਣਿਕ੍ਯਵੈਦੂਰ੍ਯਤਨ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਥੇ, ਵੇਦੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੀਰੇ, ਮਾਣਕ, ਬੈਦੂਰਿਆ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਜਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤਿਪੁष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਂਵृਤਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਰੈਵਤੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਾ, ਖਸ਼ਾਂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਰੈਵਤਕ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਿਤੋ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੈਨਾਕਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਜੇ ऽਤੀਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਝਲਕਿਆ।
ऋषਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਵਿਵਾਹੇ ਵੇਦਿਕਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵੇਦੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤੋਰਣਾਮ੍ ਸੁਰਭੀ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਨਨ੍ਦਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜੇ ਵਾਲੀ ਵੇਦਿਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਭਿਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੋਭਿਤੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਰਿਤੋ ਨਾਗਾ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਨਾਗ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਬੀਜਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ ਭੁਵਃ ਕਰ੍ਮ ਇਲਾ ਚਕ੍ਰੇ ਓषਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਨਕਰ੍ਮ ਚ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਲਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਧਨਾਧਿਪਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਯਚ੍ ਚੇष੍ਟਂ ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਾ ਵੈ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਨਾਤਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵੇਦਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਲਾਜਾਧृਕ੍ ਚਾਪਿ ਮੈਨਾਕੋ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਇਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨਾਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲਾਜਾਂ (ਚਾਵਲ) ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਵਾਚਨਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਨਾਰਦ ਵੇਦਿਕਾਯਾਮ੍ ਉਪਾਵਿष੍ਟੌ ਦਂਪਤੀ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੌ
ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਹਵਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਨਾਰਦ। ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਾ ਵੇਦਿਕ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਅਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਹੁਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਲਾਜਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਾਏ।
ਅਸ਼੍ਮਨਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹੇਤੋਸ਼੍ ਚ ਦੇਵ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਕਰੇ ऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਛੂਹਿਆ।
ਤਾਮ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ਦृष੍ਟੇ ऽਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮੇ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਉਥੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਕਲੁषੀਭੂਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਚੂਰ੍ਣਯਮ੍ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ ਚੂਰ੍ਣਿਤਾਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਦ੍ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਰੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਰੜਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਾਹਾਕਾਰਃ ਸੁਰੋਦਿਤਃ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਭੂਤੋ ऽਹਂ ਨਿਰ੍ਗਤਸ੍ ਤੁ ਤਦਾਸਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਨਾਰਦ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਸ੍ਵੇਹ ਗਤਪਾਪਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਜਨੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸਕृਪਮਾਨਸਾਃ ਮੋਹਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਵਿषਯਾਣਾਮ੍ ਇਯਂ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ ਲਓ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਵੀ ਲਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।