ਤਦੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਗੌਰੀ ਹਿਮਵਤੋ ਗृਹੇ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾ ਤਨ੍ਮਨੋਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਤਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਈਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਤਪ ਆਵਿਸ਼ ਤਥਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਗੌਰੀ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ خاطر ਤਪ ਕਰ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਈਸ਼ੋ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਾ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਥਂ ਭਵਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਭਵ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।'
ਮੇਨਕਾਯਾਃ ਸੁਤਾਯਾਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤ੍ਰ ਨੀਤਿਰ੍ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮਨ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਫਿਰ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਮਦਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪਧृਕ੍ ਸ ਵਿਧ੍ਯਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬਾਣੈਃ ਪੁष੍ਪਮਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਇਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਦਨ, ਕੰਦਰਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਈਸ਼ਾਯਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਦਧੇਤ੍ ਪਰਿਣੇष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਨੂਨਂ ਤਦਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਹਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਈਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ।
ਜਯਿਨਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ੍ਯ ਨ ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ ਤਥੋਢਾਯਾਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਰਕਂ ਸ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਵਸਨ੍ਤਂ ਚ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੋਭਿष੍ਠਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਮਦਦ ਲਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਵਸੰਤ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ।
ਆਹ੍ਲਾਦਨਂ ਚ ਮਨਸਾ ਕਾਮਾਯੈਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਥ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਾਮ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਮਦਨਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਾਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾ ਕਾਮੋ ਧृਤਚਾਪੋ ਸਮਾਧਵਃ ਰਤ੍ਯਾ ਚ ਸਹਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕਾਮ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਇਦਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ऽਭਵਤ੍ ਮਯਾ ਵੇਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵੇਧ੍ਯੋ ਵੈ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ: ‘ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।’
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਯਿਨੋ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੌ ਮੇ ਕਿਂ ਦृਢਾ ਨ ਵਾ ਤੇਨਾਸੌ ਚਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਸ੍ ਤਦਾ ਕृਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਕੀ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦृਢਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆਏ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਮਥਮ੍ ਤਾਵਚ੍ ਚ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਡਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਓ।
ਵਿਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੋ ਹਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਮੇਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰੋਦਿਤਮ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਮਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਤਥਾ
ਹਰ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਿਵਾਹਾਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਧਿਮਵਲ੍ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉੱਚੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਨਦੀਨਦਸਰਃਕੂਪਤਡਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ
ਨਦੀਆਂ, ਨਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਸ਼ੁਭਮਾਰੁਤਸਂਪਨ੍ਨੇ ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षੈਕਕਾਰਣੇ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਮੈਨਾਕਾਦਿਨਗੈਰ੍ ਵृਤੇ
ਚੰਗੀ ਹਵਾ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮੈਨਾਕ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਵਸਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤ੍ਯਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਲੋਮਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਗਸਤ, ਪੁਲਸਤ, ਲੋਮਸ਼ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੀ ਰਤ੍ਨਮਯੀ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤਾ ਵਜ੍ਰਮਾਣਿਕ੍ਯਵੈਦੂਰ੍ਯਤਨ੍ਮਯਸ੍ਤਮ੍ਭਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਥੇ, ਵੇਦੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹੀਰੇ, ਮਾਣਕ, ਬੈਦੂਰਿਆ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਜਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੀਰ੍ਤਿਪੁष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਂਵृਤਾ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੈਲਾਸਰੈਵਤੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ੁਭਾ, ਖਸ਼ਾਂਤੀ, ਕੀਰਤੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ, ਰੈਵਤਕ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਹੋਇਆ।
ਪੂਜਿਤੋ ਲੋਕਨਾਥੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਮੈਨਾਕਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੇਜੇ ऽਤੀਵ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਝਲਕਿਆ।
ऋषਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਵਿਵਾਹੇ ਵੇਦਿਕਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵੇਦੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤੋਰਣਾਮ੍ ਸੁਰਭੀ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਨਨ੍ਦਾ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜੇ ਵਾਲੀ ਵੇਦਿਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਭਿਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੋਭਿਤੇਸ਼ਾਨ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਃ ਸਮਜਾਯਤ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਰਿਤੋ ਨਾਗਾ ਓषਧ੍ਯੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਨਾਗ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਬੀਜਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਯੁਃ ਭੁਵਃ ਕਰ੍ਮ ਇਲਾ ਚਕ੍ਰੇ ਓषਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਨਕਰ੍ਮ ਚ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਲਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਾਨਕਰ੍ਮ ਧਨਾਧਿਪਃ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਯਚ੍ ਚੇष੍ਟਂ ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।