ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਦਸ਼ਾਹਾਦ੍ ਯੋ ਬਾਲਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨੀਤਿਰ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਹ ਤਾਰਕ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਢੰਗ ਨਾ ਲੱਭੋ।
ਪੁਨਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਹਂ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ ਸੁਰਾਃ ਨ ਮਤ੍ਤੋ ਮਦਪਤ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਧੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਈਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਯਦਿ ਜਾਯੇਤ ਅਪਤ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਾਰਕੋ ਲੋਕਦਾਰੁਣਃ
ਜੇ ਈਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤਾਰਕ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਿਤੁਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੀਏ, ਪਤਨੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਮੇਨਾਂ ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੇਨਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਦਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਤੁਹਿਨਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਲੋਕਮਾਤਾ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਗਿਰੌ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਧृਤਿਰ੍ ਮੇਧਾ ਲਜ੍ਜਾ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਹੌਸਲਾ, ਸਮਝ, ਲੱਜਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—
ਏਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੇਕਧਾ ਲੋਕੇ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਪਾਲਨੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਮੇਨਾ ਚਾਪਿ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਗੌਰੀ ਹਿਮਵਤੋ ਗृਹੇ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾ ਤਨ੍ਮਨੋਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਨਮ ਲੈੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਤਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਈਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਤਪ ਆਵਿਸ਼ ਤਥਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਗੌਰੀ ਤੇਪੇ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ خاطر ਤਪ ਕਰ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਈਸ਼ੋ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਾ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕਥਂ ਭਵਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਭਵ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।'
ਮੇਨਕਾਯਾਃ ਸੁਤਾਯਾਂ ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤ੍ਰ ਨੀਤਿਰ੍ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮਨ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਫਿਰ, ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਮਦਨੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਪੁष੍ਪਚਾਪਧृਕ੍ ਸ ਵਿਧ੍ਯਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬਾਣੈਃ ਪੁष੍ਪਮਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਇਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਦਨ, ਕੰਦਰਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧੇ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਈਸ਼ਾਯਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮ੍ ਆਦਧੇਤ੍ ਪਰਿਣੇष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਨੂਨਂ ਤਦਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਹਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਈਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ।
ਜਯਿਨਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ੍ਯ ਨ ਬਾਣਾਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ ਤਥੋਢਾਯਾਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੰਜ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਰਕਂ ਸ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਵਸਨ੍ਤਂ ਚ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੋਭਿष੍ਠਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਮਦਦ ਲਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਵਸੰਤ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ।
ਆਹ੍ਲਾਦਨਂ ਚ ਮਨਸਾ ਕਾਮਾਯੈਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਥ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਾਮ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਮਦਨਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਰਿਂਦਮਾਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾ ਕਾਮੋ ਧृਤਚਾਪੋ ਸਮਾਧਵਃ ਰਤ੍ਯਾ ਚ ਸਹਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕਾਮ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਮ੍ ਇਦਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋ ऽਭਵਤ੍ ਮਯਾ ਵੇਧ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਵੇਧ੍ਯੋ ਵੈ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਲੋਕਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ: ‘ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।’
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਜਯਿਨੋ ਬਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੌ ਮੇ ਕਿਂ ਦृਢਾ ਨ ਵਾ ਤੇਨਾਸੌ ਚਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸ਼ੇषਸ੍ ਤਦਾ ਕृਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਕੀ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦृਢਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆਏ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਗਣਾ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਮਥਮ੍ ਤਾਵਚ੍ ਚ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਾਤੁਰਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਡਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤਾਰਕਾਦ੍ ਭਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਤਾਰਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਓ।
ਵਿਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੋ ਹਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਮੇਨੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਰੋਦਿਤਮ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਮਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਰਧਰਂ ਤਥਾ
ਹਰ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨੀ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਿਵਾਹਾਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ऽਪਿ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਧਿਮਵਲ੍ਲੋਕਨਾਥਯੋਃ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉੱਚੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਨਦੀਨਦਸਰਃਕੂਪਤਡਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਆਵृਤੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤੇ
ਨਦੀਆਂ, ਨਾਲਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਸੀ—