ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾਵਿष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾ ਸਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਡ੍ਵਲੇ
ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਰੂਪ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਹੁਣ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਸ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਗੋਪਤੇ
ਅੱਜ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਅਨੁਕੂਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਮ ਸਂਮਤਮ੍ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਜੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਤ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਭ੍ਰਮਿਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਾਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸਾ ਸਂਹਤੇਨ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਡਵਾਂ ਤਤਃ ਅਧृष੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਵਡਵਾਵਪੁषਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਕੁਤੋਭਯਾਮ੍ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਮੁਖੇ ਸਮਭਾਵਯਤ੍
ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰ-ਰਹਿਤ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੈਥੁਨਾਯ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਂ ਪਰਪੁਂਸੋ ऽਵਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਸਾ ਤਨ੍ ਨਿਰਵਮਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਵੀਰਯ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੌ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਾਯੇਤਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ ਨਾਸਤ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਦਸ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮृਤੌ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵ੍ ਇਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਤਿਆ ਤੇ ਦਸਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਵ੍ ਏਤਾਵ੍ ਅष੍ਟਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਦੋ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠਵੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ। ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤੁਤੋष ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਮਸ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮুনি। ਪਰ ਯਮ ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਞ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ ਲੇਭੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾਇਆ। ਸਾਵਰਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸ ਚਰਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮਨੁ ਸਾਵਰਨੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਨਿੱਤ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਯਵੀਯਸੀ ਤੁ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯਮੀ ਕਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਛੋਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਯਮੀ ਸੀ।
ਅਭਵਚ੍ ਚ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਮਨੁਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਸਾਵਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਰਨੀ ਵੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਯਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਚ ਲੇਭੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਮਨੁ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ, ਵੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯ ਇਦਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਰਸਤ੍ਤਮਃ ਆਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ ਚ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਵ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਭਾਗੋ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਨ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ।
ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ षष੍ਠੋ ਵੈ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ ਰਿष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਸਪ੍ਤਮਃ ਕਰੂषਸ਼੍ ਚ ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨਵੈਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ ਛੇਵਾਂ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਟ ਸਤਵਾਂ, ਕਰੂਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰਾ—ਇਹ ਨੌ, ਹੇ ਮুনি।
ਅਕਰੋਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ ਤੁ ਮਨੁਰ੍ ਇष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇषੁ ਬਹੁषੁ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਏਤੇषੁ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾਮ੍ ਇष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਜਨਮੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਅਂਸ਼ੇ ਮਨੁਰ੍ ਆਹੁਤਿਮ੍ ਆਵਹਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਸਂਹਨਨਾ ਚੈਵ ਇਲਾ ਜਜ੍ਞ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਾਮ੍ ਇਲੇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਹੋਵਾਚ ਮਨੁਰ੍ ਦਣ੍ਡਧਰਸ੍ ਤਦਾ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਲਾ ਜਨਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਇਲਾ' ਕਿਹਾ।
ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਮ੍ ਇਲਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।' ਇਲਾ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਅਂਸ਼ੇ ਜਾਤਾਸ੍ਮਿ ਵਦਤਾਂ ਵਰ ਤਯੋਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਹਤਾਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਬਣਾਓ।
ਸੈਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੁਂ ਦੇਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ ਇਲਾ ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਤਿਕਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਲਾ ਨੇ ਮਨੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਂਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਜਾਤਾ ਦੇਵੌ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍ ਮਨੁਨਾ ਚਾਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵਾਐ ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ: 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ।'
ਤੌ ਤਥਾਵਾਦਿਨੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮ੍ ਇਲਾਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਮ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ ਚੋਭਾਵ੍ ਊਚਤੁਸ੍ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਲਾ ਨੂੰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ।