ਸੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਪਾਸ੍ਯੇਹ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ ਸਂਬੁਭੂषਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ ਪਾਦੋ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੌਲ੍ਯਾਨ੍ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤਪਤਾਂ ਵਰ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਰਣੋ ਨ ਪਤੇਨ੍ ਮਮ ਗੋਪਤੇ
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਾਤृਵਚਸ੍ ਤਵ ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਕੀੜੇ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਕृਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਚਸ੍ ਤਥ੍ਯਂ ਮਾਤੁਸ੍ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਹਟਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਅਦਿਤਿਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਸਾ ਤਤ੍ ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਤੁ ਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਸ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਧਾਯ ਯੋਗਾਤ੍ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਉਹ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਪਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾਵਿष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾ ਸਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਡ੍ਵਲੇ
ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਰੂਪ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਹੁਣ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਸ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਗੋਪਤੇ
ਅੱਜ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਅਨੁਕੂਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਮ ਸਂਮਤਮ੍ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਜੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਤ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਭ੍ਰਮਿਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਾਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸਾ ਸਂਹਤੇਨ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਡਵਾਂ ਤਤਃ ਅਧृष੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਵਡਵਾਵਪੁषਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਕੁਤੋਭਯਾਮ੍ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਮੁਖੇ ਸਮਭਾਵਯਤ੍
ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰ-ਰਹਿਤ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੈਥੁਨਾਯ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਂ ਪਰਪੁਂਸੋ ऽਵਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਸਾ ਤਨ੍ ਨਿਰਵਮਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਵੀਰਯ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੌ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਾਯੇਤਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ ਨਾਸਤ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਦਸ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮृਤੌ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵ੍ ਇਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਤਿਆ ਤੇ ਦਸਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਵ੍ ਏਤਾਵ੍ ਅष੍ਟਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਦੋ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠਵੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ। ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤੁਤੋष ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਮਸ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮুনি। ਪਰ ਯਮ ਉਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਞ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ ਲੇਭੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ਼ੁਭੇਨ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪਾਇਆ। ਸਾਵਰਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਭਾਵ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੁਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸ ਚਰਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮਨੁ ਸਾਵਰਨੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਨਿੱਤ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਯਵੀਯਸੀ ਤੁ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯਮੀ ਕਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਛੋਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਯਮੀ ਸੀ।
ਅਭਵਚ੍ ਚ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਯਮੁਨਾ ਲੋਕਪਾਵਨੀ ਮਨੁਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਸਾਵਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਬਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਰਨੀ ਵੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਯਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਂ ਸ ਚ ਲੇਭੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਉਸ ਮਨੁ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਨੀ, ਵੀ ਗ੍ਰਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯ ਇਦਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ ਨਰਸਤ੍ਤਮਃ ਆਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ ਚ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਮਨੋਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਵ ਤਤ੍ਸਮਾਃ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਭਾਗੋ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਨ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ।