ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਗਾ ਸਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਡਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਰੂਪਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਕੁਰੂਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤृਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਚਚਾਰ ਹ
ਉਹ ਨਿ:ਦੋਸ਼ ਮਾਯਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਰੂ ਦੇਸ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਘਾਹ ਚਰਦੀ ਰਹੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਤੁ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਮਂ ਤਦਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਨੁਰ੍ ਏਵਾਭਵਨ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾਵਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਮਨੂ ਵਰਗਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਯਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਹੈ; ਸੰਜਨਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਚਕਾਰਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਜੇषੁ ਵੈ ਮਨੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ ਤਤ੍ ਤੁ ਯਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਇਸ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਸ ਵੈ ਰੋषਾਚ੍ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਾਨਘ ਪਦਾ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਮ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ।
ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਾਵਰ੍ਣਜਨਨੀ ਤਦਾ ਚਰਣਃ ਪਤਤਾਮ੍ ਏष ਤਵੇਤਿ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ, ਸਵਰਨਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਢਿੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ ਪਿਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਪਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੰਜਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਾਪੋ ऽਯਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਤੇषੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।' ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਪਾਸ੍ਯੇਹ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ ਸਂਬੁਭੂषਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ ਪਾਦੋ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੌਲ੍ਯਾਨ੍ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤਪਤਾਂ ਵਰ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਰਣੋ ਨ ਪਤੇਨ੍ ਮਮ ਗੋਪਤੇ
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਾਤृਵਚਸ੍ ਤਵ ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਕੀੜੇ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਕृਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਚਸ੍ ਤਥ੍ਯਂ ਮਾਤੁਸ੍ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਹਟਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਅਦਿਤਿਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਸਾ ਤਤ੍ ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਤੁ ਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਸ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਧਾਯ ਯੋਗਾਤ੍ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਉਹ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਪਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾਵਿष੍ਟਮ੍ ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾ ਸਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਡ੍ਵਲੇ
ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਰੂਪ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਹੁਣ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਸ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾਂ ਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਗੋਪਤੇ
ਅੱਜ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਵੇਖੇਗਾ।
ਅਨੁਕੂਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਮ ਸਂਮਤਮ੍ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਜੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਤ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਭ੍ਰਮਿਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਭਾਸਿਤਂ ਰੂਪਂ ਤੇਜਸਾ ਸਂਹਤੇਨ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਡਵਾਂ ਤਤਃ ਅਧृष੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਵਡਵਾਵਪੁषਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਰਨ੍ਤੀਮ੍ ਅਕੁਤੋਭਯਾਮ੍ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਮੁਖੇ ਸਮਭਾਵਯਤ੍
ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰ-ਰਹਿਤ, ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੈਥੁਨਾਯ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀਂ ਪਰਪੁਂਸੋ ऽਵਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਸਾ ਤਨ੍ ਨਿਰਵਮਚ੍ ਛੁਕ੍ਰਂ ਨਾਸਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਵੀਰਯ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੌ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਜਾਯੇਤਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ ਨਾਸਤ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਦਸ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਮृਤੌ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾਵ੍ ਇਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਤਿਆ ਤੇ ਦਸਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਵ੍ ਏਤਾਵ੍ ਅष੍ਟਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਾਂ ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਤੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਦੋ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠਵੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ। ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ।