ਸਪ੍ਤਾਵਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥੋਤ੍ਤਰੈਃ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੀਰ, ਇਨਸਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉੱਥੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਯਾਤ੍ਰਾਯਾਃ ਫਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਯਤਾ
ਹਰ ਇੱਕ ਮੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹਰ ਮੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡਿਵਾਯਾਂ ਤਥੋਤ੍ਥਾਨੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਗੁਡਿਵਾ ਵਿੱਚ, ਫਾਲਗੁਣੀ ਵਿੱਚ, ਵਿੁਵ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਲਭੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈ ਫਲਮ੍ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਯਾਵਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਫਲ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਯਾਵਦ੍ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨਰਃ ਤਾਵਤ੍ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਨॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਸੁਖਾਵਹੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਸ ਤੇ ਦੋ ਦਿਨ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ਼ਾਠ੍ਯਦਮ੍ਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੱਗੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਦਤਸ੍ ਤਵ ਵਿਧਾਨਂ ਚਾਰ੍ਚਨਂ ਦਾਨਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਤੇ ਫਲ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਾਮ੍ ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘੋ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸੁਣੋ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਦੋਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ ਗਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਸ਼ਯ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ,
ਆਵਾਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਧਿਰ੍ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਣਿ ਤੇਨੈਵ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਵਿਧਾਨਵਿਤ੍
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਾਸਸੀ ਧੌਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਪਰਿਧਾਯ ਵੈ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਿਮੁਖਸ੍ ਤਤਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ,
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਾਵਨੀਂ ਦੇਵੀਂ ਮਨਸਾ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਜਪੇਦ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸੌਰਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਣਮੇਤ੍ ਤਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਾਪ੍ਯਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਃ ਸ੍ਨਾਨਜਾਪ੍ਯਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਵਿਧਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਜਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰਤੂ ਨਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਜਪ ਵੇਦ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਗृਹਂ ਮੌਨੀ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਪਾਦੌ ਚ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹੇ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਮਧੁਗਨ੍ਧੋਦਕੇਨੈਵ ਤੀਰ੍ਥਚਨ੍ਦਨਵਾਰਿਣਾ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੂਧ ਨਾਲ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪਰਿਧਾਪਯੇਤ੍ ਚਨ੍ਦਨਾਗਰੁਕਰ੍ਪੂਰੈਃ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨ ਵਿਲੇਪਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੋੜਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਪਹਿਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਨ੍ ਮਲ੍ਲਿਕਾਦਿਭਿਃ
ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਹਰਿਮ੍ ਧੂਪਂ ਚਾਗੁਰੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਹੇਦ੍ ਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗੰਨਾਥ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੂਜ ਕੇ, ਅਗਰ ਮਿਲਿਆ ਧੂਪ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦਹੇਦ੍ ਗਨ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯੇਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਘृਤੇਨ ਵੈ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੁਗਲੂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦੀਪਕਾਨ੍ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ ਘृਤੇਨ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਜਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਵੀ।