ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰੋ ਲਭੇਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਸਹਲਾਯੁਧਮ੍ ਸਕਲਂ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਭਦਰਾ ਸਮੇਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡਿਵਾਮਣ੍ਡਪਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਕृष੍ਣਂ ਬਲਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਗੁੜੀਵਾ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਮਣ੍ਡਪੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਹਲਿਨਂ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਨ ਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਯਾਤ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਚ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕੌਣ ਬਣਾਈ ਸੀ? ਇੱਥੇ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਮਣ੍ਡਪੇ
ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆ ਸੀ?
ਕृष੍ਣਃ ਸਂਕਰ੍षਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਰਥੇਨ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਵਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਜੀ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਰਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਹਰਿਃ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਮਮ ਯਾਤ੍ਰਾ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ, 'ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।'
ਗੁਡਿਵਾ ਨਾਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਕਿਲ ਵਰਂ ਚਾਸੌ ਦਦੌ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੜੀਵਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸਰਸਸ੍ ਤੀਰੇ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਗੁਡਿਵਾ ਨਾਮ ਯਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਗੁੜਿਵਾ ਨਾਂਕਾ ਮੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਮਣ੍ਡਪੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਣਗੇ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਵੈ ਨृਪ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਗਨ੍ਧੈਸ੍ ਤਥਾ ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਰ੍ ਨੈਵੇਦ੍ਯਕੈਰ੍ ਵਰੈਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਗ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ,
ਉਪਹਾਰੈਰ੍ ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਗੀਤੈਰ੍ ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਪ੍ਰਣਾਮ, ਫੇਰੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ, ਭਜਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਫਲਂ ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਜੋ-ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਸ ਤੁ ਰਾਜਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਡਿਵਾਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਦੇਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਗੁੜਿਵਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ ਰੋਗਾਚ੍ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗੀ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਯਸ਼ੋ ਮੇਧਾਂ ਬਲਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਧृਤਿਂ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਨਰਃ ਸਂਤਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਦਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇੱਜ਼ਤ, ਨਾਮ, ਅਕਲ, ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਹੌਸਲਾ, ਪਸ਼ੂ, ਸੰਤਾਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਸਮੀਹਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਰੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਥਵਾ ਨਾਰੀ ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ-ਜੋ ਸੁਖ ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਔਰਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਡਿਵਾਖ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਨਰੋ ਯੋषਿਦ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁੜਿਵਾ ਨਾਂਕਾ ਮੇਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਵਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥੋਤ੍ਤਰੈਃ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੀਰ, ਇਨਸਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉੱਥੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਯਾਤ੍ਰਾਯਾਃ ਫਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਯਤਾ
ਹਰ ਇੱਕ ਮੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੁਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹਰ ਮੇਲੇ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਕੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਡਿਵਾਯਾਂ ਤਥੋਤ੍ਥਾਨੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਗੁਡਿਵਾ ਵਿੱਚ, ਫਾਲਗੁਣੀ ਵਿੱਚ, ਵਿੁਵ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਲਭੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈ ਫਲਮ੍ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਯਾਵਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਫਲ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਯਾਵਦ੍ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨਰਃ ਤਾਵਤ੍ ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਨॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਸੁਖਾਵਹੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ,