ਤੇਜਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਯੇਨਾਤਿਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਤੇਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵੌ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੰਜਨਾ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਨਮਾਏ: ਇੱਕ ਧੀ ਅਤੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ।
ਮਨੁਰ੍ ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਯਮਸ਼੍ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਯਮਜੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਸੀ; ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਨਮੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਯਾਮਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਤੁ ਸ੍ਵਾਂ ਛਾਯਾਂ ਸਵਰ੍ਣਾਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਤਤਃ
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉਸੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਜੋਂ ਬਣਾਈ।
ਮਾਯਾਮਯੀ ਤੁ ਸਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਛਾਯਾਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਛਾਯਾ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਸੰਜਨਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਚਾਇਆ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਇਆ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸੰਜਨਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਹਸਦੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਖੜੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।'
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ ਤ੍ਵਯੈਵ ਭਵਨੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ।'
ਇਮੌ ਚ ਬਾਲਕੌ ਮਹ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਚੇਯਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ ਸਂਭਾਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਭਗਵਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਇਹ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਇਹ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।'
ਆ ਕਚਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਆ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ ਨੈਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।'
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸਵਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਚ ਸਾ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਵ੍ਰੀਡਿਤੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਸਵਰਨਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੰਜਨਾ ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਗਾ ਸਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਡਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਰੂਪਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਕੁਰੂਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤृਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਚਚਾਰ ਹ
ਉਹ ਨਿ:ਦੋਸ਼ ਮਾਯਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਰੂ ਦੇਸ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਘਾਹ ਚਰਦੀ ਰਹੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਤੁ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਮਂ ਤਦਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਨੁਰ੍ ਏਵਾਭਵਨ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾਵਰ੍ਣ ਇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਮਨੂ ਵਰਗਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਯਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੀ ਹੈ; ਸੰਜਨਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਚਕਾਰਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਜੇषੁ ਵੈ ਮਨੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ ਤਤ੍ ਤੁ ਯਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਇਸ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਸ ਵੈ ਰੋषਾਚ੍ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਾਨਘ ਪਦਾ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਮ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ।
ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਾਵਰ੍ਣਜਨਨੀ ਤਦਾ ਚਰਣਃ ਪਤਤਾਮ੍ ਏष ਤਵੇਤਿ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਫਿਰ, ਸਵਰਨਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਢਿੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਯਮਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ ਪਿਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਪਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੰਜਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ਾਪੋ ऽਯਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਤੇषੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।' ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਤੀਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਪਾਸ੍ਯੇਹ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ ਸਂਬੁਭੂषਤਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ ਪਾਦੋ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੌਲ੍ਯਾਨ੍ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤਪਤਾਂ ਵਰ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਰਣੋ ਨ ਪਤੇਨ੍ ਮਮ ਗੋਪਤੇ
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਹੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਾਤृਵਚਸ੍ ਤਵ ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਆਦਾਯ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਨਿਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਕੀੜੇ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਕृਤਮ੍ ਏਵਂ ਵਚਸ੍ ਤਥ੍ਯਂ ਮਾਤੁਸ੍ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਹਟਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਅਦਿਤਿਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਸਾ ਤਤ੍ ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਤੁ ਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਸ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਧਾਯ ਯੋਗਾਤ੍ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਉਹ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਪਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ ਤੁ ਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।