ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵਂ ਸਾਗਰੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤੀਰੇ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੇ ਤਟ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜ ਕੇ,
ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਾਗਰਮ੍ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਾਉਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਵृਨ੍ਦਾਰਕ ਇਵ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਦਿਨਾ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕੀਸ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰੈਃ ਸਹ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਕੁਲੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਯਜ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਃ ਯੋਗਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹੋਪਰਾਗੇ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ ਯੁਗਾਦਿषੁ षਡਸ਼ੀਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਬਦਲਾਵ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ—
ਆषਾਢ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਮਾਘ੍ਯਾਂ ਵਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਸਃ
ਆਸ਼ਾਢ, ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਫਲਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਲ੍ ਲਭਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਪਿਤਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵੈ ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਦਾਨਸ੍ਯ ਚ ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਦਮ੍ ਆਯੁष੍ਕੀਰ੍ਤਿਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਮੁਕਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨॄਣਾਂ ਧਨ੍ਯਂ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਤਾਵਦ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵੈਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਤਕ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਫਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਦ ਤਕ ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ ਤੁ ਸ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਃ ਭੂਤਲੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਪਰ ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ—
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਾਗਰੇ ਤਾਨਿ ਤੇਨਾਸੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਾਂ ਗਤਃ ਰਾਜਾ ਸਮਸ੍ਤਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਾਗਰਃ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮਸ੍ਤਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ ਤਮੋ ਨਾਸ਼ਂ ਯਥਾਭ੍ਯੇਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ—
ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਵੀ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਵਰਗਾ ਤੀਰਥ ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਵੈ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ?
ਕੋਟ੍ਯੋ ਨਵਨਵਤ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਂ ਜਪ੍ਯਂ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਨਾਨ, ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਜਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਸਂਭਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰਦੁਯਮਨ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਆਚਮ੍ਯ ਮਨਸਾ ਹਰਿਮ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੋਪਸ੍ਥਾਯ ਚ ਜਲਮ੍ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਉਦੀਰਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ:
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਙ੍ਗਸਂਭੂਤ ਤੀਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਾਪਂ ਹਰ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਤਿਲੋਦਕੇਨ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯਾਚਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਵਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨ੍ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦੇਵਵਤ੍ ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵ ਤੇ ਸੱਤ ਅਗਲੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਖਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍ ਚ੍ਯੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਥੇ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸੁਖਦਾਈ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਓਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥੀਮ੍ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮ੍ ਉਪੋषਿਤਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ—
ਸ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਵਾਚ੍ਯੁਤਾਲਯੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਅਚਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।