ਵਾਰਾਹਂ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੇ ਨਰਸਿਂਹਂ ਚ ਨੈਰृਤੇ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਮਾਧਵਂ ਚੈਵ ਤਥੈਸ਼ਾਨੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਅਗਨੀ ਕੋਣ 'ਤੇ ਵਾਰਾਹ, ਨੈਰ੍ਰਤਿ 'ਤੇ ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਯਵ 'ਤੇ ਮਾਧਵ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੱਖੋ।
ਤਥਾष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਦੇਵਸ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਪੁਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖੋ।
ਤਥਾ ਮਹਾਗਦਾਂ ਚੈਵ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਧਨੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਮਤਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮਹਾ ਗਦਾ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਦਵਾਨ ਰੱਖੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੇषੁਧੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਖਡ੍ਗਂ ਵਾਮੇ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁष੍ਟਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ-ਕੁੰਚਾ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ; ਸ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ।
ਵਨਮਾਲਾਂ ਚ ਪੁਰਤਸ੍ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭੌ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਧृਦਯਾਦੀਨਿ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿषੁ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਸਾਹਮਣੇ ਵਨਮਾਲਾ, ਫਿਰ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ; ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ 'ਚ ਰੱਖੋ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕੋਣੇ ਚੈਵ ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਯਮਂ ਚੈਵ ਨੈਰृਤਂ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਕੋਣਾਂ 'ਚ ਰੱਖੋ; ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਨੈਰ੍ਰਤਿ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖੋ।
ਵਾਯੁਂ ਧਨਦਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਿਕੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਈਸ਼ਾਨ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰ ਪੂਜੋ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲਭੇਦ੍ ਅਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪੂਜਿਤਂ ਯਃ ਸਂਪਸ਼੍ਯੇਤ ਸ ਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੂਜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਅਨ੍ਵਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓਂਕਾਰਾਦਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਮਃਕਾਰਾਨ੍ਤਦੀਪਿਤਮ੍ ਤਨ੍ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ
ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ 'ਨਮਸਕਾਰ' ਉੱਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, 'ਨਮਸ' ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਉਹ ਨਾਮ, ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਇਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ, ਹਰ ਇਕ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤਤੋ ਨਿਬਧ੍ਨੀਯਾਦ੍ ਯਥੋਕ੍ਤਕ੍ਰਮਚੋਦਿਤਾਃ ਜਪਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਜਪ ਕਰੇ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ ਅष੍ਟੌ ਵਾ ਸ਼ਤਮ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਤਥਾ ਕਾਮੇषੁ ਚ ਯਥਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਠਾਈ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋ ਗਦਾ ਗਰੁਡ ਏਵ ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਖਡ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਅष੍ਟੌ ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪਦਮ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਗਦਾ, ਗਰੁੜ, ਚੱਕਰ, ਖੜਗ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ — ਇਹ ਅੱਠ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਚਲੋ, ਚਲੋ, ਪਰਮ ਥਾਂ ਵੱਲ, ਹੇ ਪੁਰਾਣ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਨਂ ਯੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਣ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਾਗਰਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੋਨਿਸ਼੍ ਚ ਸਰਿਤਾਂ ਪਤੇ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਿਯ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵਂ ਸਾਗਰੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤੀਰੇ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੇ ਤਟ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜ ਕੇ,
ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਾਗਰਮ੍ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਾਉਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਵृਨ੍ਦਾਰਕ ਇਵ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਦਿਨਾ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਧਰਵ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕੀਸ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰੈਃ ਸਹ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਕੁਲੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਯਜ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਃ ਯੋਗਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹੋਪਰਾਗੇ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਤਥਾ ਯੁਗਾਦਿषੁ षਡਸ਼ੀਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਬਦਲਾਵ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ—
ਆषਾਢ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਮਾਘ੍ਯਾਂ ਵਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਿਥੌ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਮੇਧਸਃ
ਆਸ਼ਾਢ, ਕਾਰਤਿਕ, ਮਾਘ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਫਲਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਲ੍ ਲਭਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।