ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਾਵਨੀਂ ਦੇਵੀਂ ਜਪੇਦ੍ ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸੌਰਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪੋ, ਹੋਰ ਸੂਰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਜਪ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੋ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ ਦੈਵਤਾਨ੍ਯ੍ ऋषੀਨ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰੋ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿਓ।
ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ਤੋਯੇਨ ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਪਣਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਹਵਨਕਾਲੇ ਚ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ਤਰ੍ਪਣੇ ਤੂਭਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਃ ਸਦਾ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਤੇ ਹਵਨ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਅਨ੍ਵਾਰਬ੍ਧੇਨ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਤृਪ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਸਿਞ੍ਚੇਤ੍ ਤੁ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ' ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਯਸ੍ਥੈਰ੍ ਯਸ੍ ਤਿਲੈਰ੍ ਮੋਹਾਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਪਿਤਰਸ੍ ਤ੍ਵਙ੍ਮਾਂਸਰੁਧਿਰਾਸ੍ਥਿਭਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦੇ ਚਮ, ਮਾਸ, ਖੂਨ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਸ੍ਥੈਰ੍ ਨ ਤਿਲੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵਤਾਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਰੁਧਿਰਂ ਤਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤੋਯਂ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਖੂਨ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ ਦੀਯਤੇ ਤੋਯਂ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਵृਥਾ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੇ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦ੍ ਉਦਕਂ ਨਰਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤ ਸਲਿਲਂ ਤਨ੍ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਉਦਕੇ ਨੋਦਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕਦਾਚਨ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਦਕਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨੋਦਕੇषੁ ਨ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨੈਕਪਾਣਿਨਾ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਤ੍ ਤੋਯਂ ਯਦ੍ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਬਰਤਨ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਾਂ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹੀ ਦਤ੍ਤਾ ਮਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਠਿਕਾਣਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰੇ।
ਭੂਮਿਪृष੍ਠੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਲਯਂ ਯਾਤਾ ਭੂਮੌ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਤੋ ਜਲਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮਦੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਦੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਸਾਗ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਆਵਾਹ੍ਯ ਸ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਗ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਾਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇषੁ ਤਥਾ ਪਿਤॄਨ੍
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਸਹੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯਾਚਮ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਚੌਕੋਣ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।
ਪੁਰਂ ਵਿਲਿਖ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਦਧੇਃ ਮਧ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਲਿਖੇਤ੍ ਪਦ੍ਮਮ੍ ਅष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਸ਼ਹਿਰ' ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਓ।
ਏਵਂ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਆਲਿਖ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਥੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਜਨਮਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਯਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਕਾਰਂ ਹृਦਯੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਰੇਖਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸ਼ੁਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ 'ਅ' ਅੱਖਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਚੈਵ ਦਹਨ੍ਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਰਾਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦ ਰਹੀ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ 'ਰਾ' ਅੱਖਰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ ਮਹੀਮ੍ ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਾਪਸ੍ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਉਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਧਃ ਵਾਮਪਾਦਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏ, ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵ੍ਯੂਹਂ ਤਥੈਵ ਚ ਕਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਧਕਃ
ਸਾਧਕ ਨੇ ਪੰਜ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਚਾਰ ਵਿਊਹ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਕਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਂ ਤੁ ਅਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਓਂਕਾਰਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਵਾਮਪਾਦੇ ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ 'ਓਂ' ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਨਕਾਰਃ ਸ਼ਾਂਭਵਃ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਮੋਕਾਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਏਵਾਹੁਰ੍ ਵਾਮਕਟ੍ਯਾਂ ਨਿਧਾਪਯੇਤ੍
'ਨ' ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਜੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ; 'ਮੋ' ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਹ ਖੱਬੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਨਾਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਰਾਕਾਰਸ੍ ਤੇਜ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਨਾ' ਜੋ ਸਭ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ; 'ਰਾ' ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਭੀ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਵਾਯਵ੍ਯੋ ऽਯਂ ਯਕਾਰਸ੍ ਤੁ ਵਾਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਣਾਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਯਕਾਰੋ ऽਯਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
'ਯ' ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖੋ; 'ਣਾ' ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖੋ; ਇਹ 'ਯ' ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਮਾਗ੍ਰੇ ऽਵਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਮੇ ਤੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੜਾ ਹੈ, ਪਿੱਛੇ ਕੇਸ਼ਵ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਗੋਵਿੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ ਤੁ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਾਰਾਹਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ਅਵਾਨ੍ਤਰਦਿਸ਼ੋ ਯਾਸ੍ ਤੁ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਧਵਃ
ਉਪਰ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰਾਹ; ਸਾਰੇ ਵਿਚਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਜਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਪਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਕृਤਾ ਗੁਪ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਚਲਦੇ, ਖੜੇ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਨਰਸਿੰਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹਾਂ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।