ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਭੋਃ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਪਾਪੈਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍ ਗਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਧਸ੍ਤਸ਼ਰੀਰਯੋਃ ੴ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਫਿਰ, ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ'—ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਵਿਭ੍ਰਮਕਾਰਕੈਃ ੴ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
ਕਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? 'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋ ਨਰਸ੍ਯ ਸੂਨੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਰਾ ਇਤੀਹ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਵੇਦਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਯਜ੍ਞਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਵੇਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਦੁਜਾਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਯਜਨ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਜਲਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਨਭਃ
ਧਰਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਮਨਃ ਅਹਂਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਉਭੇ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕੇ
ਹਵਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੋਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਜ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੋਟਾ, ਸੁਖਮ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦੀਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ—ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ऽਮ੍ਬਰੇ ਨਗੇ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਜਗਦ੍ ਏਤਚ੍ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ—ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਪੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ ਚ ਏਵਾਮ੍ਭਸਾਂ ਪਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਘਾਪਹਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚੋਪਸ੍ਥਾਯ ਜਲੇ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ ਧਸ੍ਤੇ ਕਾਯੇ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓਂਕਾਰਂ ਚ ਨਕਾਰਂ ਚ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਸ਼ੇषੈਰ੍ ਹਸ੍ਤਤਲਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਿषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਓਂ’ ਅਤੇ ‘ਨ’ ਅੱਖਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੱਖਰ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ, ਤਰਜਨੀ ਆਦਿ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਓਂਕਾਰਂ ਵਾਮਪਾਦੇ ਤੁ ਨਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਮੋਕਾਰਂ ਵਾਮਕਟ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਾਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਓ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੇ, ‘ਨ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਤੇ, ‘ਮੋ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੀ ਕਮਰ ਤੇ, ਤੇ ‘ਨਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਰਾਕਾਰਂ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਯਕਾਰਂ ਵਾਮਬਾਹੁਕੇ ਣਾਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਰਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਤੇ, ‘ਯ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਤੇ, ‘ਣਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਤੇ ‘ਯ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਰਭੇਤ੍ ਕਵਚਂ ਬੁਧਃ
ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ, ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰੋ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ ਤੁ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੈਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਪਾਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੇ ਨੈਰृਤੇ ਮਾਧਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਤੁ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ ਤਥੇਸ਼ਾਨੇ ਚ ਵਾਮਨਃ
ਅਗਨਿ ਕੋਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਨੈਰਤਿ ਕੋਣ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਮਾਧਵ, ਵਾਯੁ ਕੋਣ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਤੇ ਵਾਮਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਭੂਤਲੇ ਪਾਤੁ ਵਾਰਾਹਸ੍ ਤਥੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ ਕृਤ੍ਵੈਵਂ ਕਵਚਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਤਤਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਰਾਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਪਰ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ।
ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਉਦੀਰਯੇਤ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਨਾਥ ਰੇਤੋਧਾਃ ਕਾਮਦੀਪਨਃ ਪ੍ਰਧਾਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ
ਤੂੰ ਅੱਗ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬੀਜ ਧਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਅਮृਤਸ੍ਯਾਰਣਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਯੋਨਿਰ੍ ਅਪਾਂ ਪਤੇ ਵृਜਿਨਂ ਹਰ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਮਥਣ ਲੱਕੜ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦਿਕੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਜਪੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਘਮਰ੍षਣਮ੍
ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ।
ਹਯਮੇਧੋ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਃ ਕ੍ਰਤੁਃ ਤਥਾਘਮਰ੍षਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਆਘਮਰਸ਼ਣ ਸੁਕਤ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਾਸਸੀ ਧੌਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਪਰਿਧਾਯ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਆਯਮ੍ਯ ਚਾਚਮ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਚੋਪਾਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਜਲਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯੋਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗੈਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਾਂਹ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।