ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਵਟਂ ਕृष੍ਣਂ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥੀਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਵਟ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੁੱਖ, ਰੌਹਿਨੇਯ, ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਸਰੋਵਰ—ਇਹ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸਸ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ऋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਤਦਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਜੇਠਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਯਵਾਙ੍ਮਾਨਸੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ ਤਦ੍ਭਾਵੋ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਸੀ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਵਟਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤ੍ਰਿਵਾਰਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਕਲਪ-ਵਟ ਦੇ ਪਾਸ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਗਤਿਮ੍ ਇष੍ਟਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਯਥਾਸਂਖ੍ਯਂ ਚ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਦਿषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮਾਪ-ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਆਦਿ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਟਂ ਵਟੇਸ਼੍ਵਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਟਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ ਕृਤਾਦਿषੁ
ਵਟ, ਵਟੇਸ਼ਵਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਵਟ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਆਦਿ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਯੋਜਨਂ ਪਾਦਹੀਨਂ ਚ ਯੋਜਨਾਰ੍ਧਂ ਤਦਰ੍ਧਕਮ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕृਤਾਦੌ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਘੱਟ, ਆਧਾ ਯੋਜਨ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ—ਕਲਪ-ਵਟ ਦੀ ਮਾਪ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਟਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਧਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਃਸਮਾਕृष੍ਟਂ ਕਾष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਲੱਕੜ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਭੋਃ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯ ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਤਥਾ ਪਾਪੈਰ੍ ਗ੍ਰਹਾਦਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍ ਗਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਧਸ੍ਤਸ਼ਰੀਰਯੋਃ ੴ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਫਿਰ, ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ'—ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਵਿਭ੍ਰਮਕਾਰਕੈਃ ੴ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
ਕਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? 'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋ ਨਰਸ੍ਯ ਸੂਨੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਰਾ ਇਤੀਹ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਵੇਦਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਯਜ੍ਞਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਵੇਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਦੁਜਾਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਯਜਨ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਜਲਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਨਭਃ
ਧਰਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਮਨਃ ਅਹਂਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਉਭੇ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕੇ
ਹਵਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੋਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਜ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੋਟਾ, ਸੁਖਮ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦੀਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖ—ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ऽਮ੍ਬਰੇ ਨਗੇ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਜਗਦ੍ ਏਤਚ੍ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ—ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਪੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ ਚ ਏਵਾਮ੍ਭਸਾਂ ਪਤਿਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਘਾਪਹਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚੋਪਸ੍ਥਾਯ ਜਲੇ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ ਧਸ੍ਤੇ ਕਾਯੇ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓਂਕਾਰਂ ਚ ਨਕਾਰਂ ਚ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਸ਼ੇषੈਰ੍ ਹਸ੍ਤਤਲਂ ਯਾਵਤ੍ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਿषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਓਂ’ ਅਤੇ ‘ਨ’ ਅੱਖਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੱਖਰ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੇ, ਤਰਜਨੀ ਆਦਿ ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਓਂਕਾਰਂ ਵਾਮਪਾਦੇ ਤੁ ਨਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਮੋਕਾਰਂ ਵਾਮਕਟ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਾਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਓ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੇ, ‘ਨ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਤੇ, ‘ਮੋ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੀ ਕਮਰ ਤੇ, ਤੇ ‘ਨਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਰਾਕਾਰਂ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਯਕਾਰਂ ਵਾਮਬਾਹੁਕੇ ਣਾਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਰਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਤੇ, ‘ਯ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਤੇ, ‘ਣਾ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਤੇ, ਤੇ ‘ਯ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਆਰਭੇਤ੍ ਕਵਚਂ ਬੁਧਃ
ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ, ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰੋ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ ਤੁ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੈਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।