ਤਦ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਦ੍ਵੈਧਂ ਦਿਵਂ ਭੁਵਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਚ ਤਯੋਃ ਸ਼ਕਲਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਰਚਿਆ।
ਅਪ੍ਸੁ ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਦਸ਼ਧਾ ਦਧੇ ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਂ ਮਨੋ ਵਾਚਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਅਥੋ ਰਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਥੇ ਹੀ ਕਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਰਸ ਬਣਾਏ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸृष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਰੂਪਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨ੍ ਮਰੀਚਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸੌ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਮਰੀਚੀ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਸਪ੍ਤ ਮਾਨਸਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਗਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੱਤ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਤਤੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੋषਾਤ੍ਮਸਂਭਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਨਾਰਾਯਣ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਵਿਭੁਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵ੍ ਏਤਾ ਅਜਾਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਜਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ਤੇਜਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ ਤੇषਾਂ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਵਂਸ਼ਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਕੰਦਾ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕਠੀ ਕਰਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ऽਸ਼ਨਿਮੇਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਰੋਹਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੂਂषਿ ਚ
ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ, ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਲਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਬਣਾਏ।
ਵਯਾਂਸਿ ਚ ਸਸਰ੍ਜਾਦੌ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਚ ਸਸਰ੍ਜ ਹ ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਯਜ੍ਞਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਛੀ ਬਣਾਏ, ਫਿਰ ਪਾਰਜਨਿਆ, ਮੀਂਹ ਦੇਵਤਾ। ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਾਏ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਅਜਨਯਦ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸਂਜਗੁਃ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਆਪਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਸृਜਤੋ ਹਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਨੈਵ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਯਦਾ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਹਮ੍ ਅਰ੍ਧੇਨ ਪੁਰੁषੋ ऽਭਵਤ੍ ਅਰ੍ਧੇਨ ਨਾਰੀ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ; ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਰਖ ਬਣਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਾਰੀ। ਉਸ ਨਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਦਿਵਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਿਰਾਜਮ੍ ਅਸृਜਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਰਾਟ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਪਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਤਂ ਮਨੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾਨਸਸ੍ਯੈਤਨ੍ ਮਨੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵਿਆਪਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ 'ਮਨੂ' ਜਾਣੋ; ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ 'ਮਨਵੰਤਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਸਮਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮਨੂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈਰਾਜਃ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਸਸਰ੍ਜ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਨਾਰਾਯਣਵਿਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਃ
ਉਹ ਵੈਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੀ, ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਜਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ ਆਦਿਸਰ੍ਗਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੇਮਂ ਯਥੇष੍ਟਾਂ ਚਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਮ੍ ਆਪਵੋ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਲੇਭੇ ਵੈ ਪੁਰੁषਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾਮ੍ ਅਯੋਨਿਜਾਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਵਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਆਪਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਤੁ ਦਿਵਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ ਧਰ੍ਮੇਣੈਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਆਪਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਨਮੀ।
ਸਾ ਤੁ ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤਪਸਂ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਨੁਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯੈਕਸਪ੍ਤਤਿਯੁਗਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪ ਜਨਮੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਮਨੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਇਕਹੱਤਰ ਯੁਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਾਜਾਤ੍ ਪੁਰੁषਾਦ੍ ਵੀਰਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਾਨਪਾਦੌ ਵੀਰਾਤ੍ ਕਾਮ੍ਯਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਵੈਰਾਜਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਰ ਤੋਂ ਕਾਮਿਆ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਕਾਮਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਕਾਮ੍ਯਾ ਨਾਮ ਸੁਤਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਾਮ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰ੍ ਵਿਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕਾਮਿਆ, ਕਰਦਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ ਸੀ। ਕਾਮਿਆ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਾਮਰਾਟ, ਕੁਕਸ਼ੀ, ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਾਚ੍ ਚਤੁਰਃ ਸੂਨृਤਾ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਅਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਇਆ। ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਤੋਂ ਸੁਨ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੂਨृਤਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਸੁਨ੍ਰਿਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਬਣੀ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂ ਤਥਾ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦੋ ऽਜਨਯਤ੍ ਸੂਨृਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੁਨ੍ਰਿਤਾ ਤੋਂ ਧ੍ਰੁਵ, ਕੀਰਤਿਮਾਨ, ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਵਸੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਰੁਵੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਮਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਚਲਂ ਚੈਵ ਪੁਰਤਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਮਾਨ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ—ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਮਾਨਮ੍ ऋਦ੍ਧਿਂ ਚ ਮਹਿਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਉਸ਼ਨਾ ਜਗੌ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਵਧੀਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਹੋ ऽਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਹੋ ऽਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਾਹ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ! ਵਾਹ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਅਜਬ ਹੈ! ਅੱਜ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਲਿष੍ਟਿਂ ਚ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਧ੍ਰੁਵਾਚ੍ ਛਂਭੁਰ੍ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇਰ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਸੁਚ੍ਛਾਯਾ ਪਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਕਲ੍ਮषਾਨ੍
ਧ੍ਰੁਵ ਤੋਂ ਸ਼ਲਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਭਵਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਲਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਸੁਚਾਯਾ ਨੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ।