ਨਰਸਿਂਹੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਭਜਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੋ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਾ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਦਿਨਾ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦੇਵਵਨ੍ ਮੁਦਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਕੁਲੇ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯੋਗ ਸadhna ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਾਖ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਵਿਭੀषਣੇਨ ਰਾਮੇਣ ਕਸ੍ ਤਂ ਨਾਰਾਧਯੇਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍
ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸ਼੍ਵੇਤਗਙ੍ਗਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ ਛ੍ਵੇਤਮਾਧਵਮ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਮਾਧਵਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਫੈਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਤਸਿਆ ਮਾਧਵ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਧਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰੇਃ
ਤੂੰ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਜਗਤੀਤਲੇ ਸ਼੍ਵੇਤਾਖ੍ਯਂ ਮਾਧਵਂ ਦੇਵਂ ਕਸ੍ ਤਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਫੈਦ ਮਾਧਵ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ?
ਅਭੂਤ੍ ਕृਤਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਨृਪੋ ਬਲੀ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ ਛੂਰਃ ਸਤ੍ਯਸਂਧੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਫੈਦ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਸ਼ ਮਾਨਵਾਃ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤੋ ਲੋਕਾ ਬਾਲਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਪਾਲਗੌਤਮੋ ਨਾਮ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਪਾਲਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਸੁਤੋ ऽਸ੍ਯਾਜਾਤਦਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮृਤਃ ਕਾਲਵਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਮ੍ ਆਦਾਯ ऋषਿਰ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਨृਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਆਨਯਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ; ਸਮਝਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਨृਪਤਿਃ ਸੁਪ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰਂ ਗਤਚੇਤਸਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋਸ੍ ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਵਚਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਵਦ੍ ਬਾਲਮ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਨਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨੇ ਗਤਮ੍ ਨਾਨਯੇ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਸਮਾਰੁਹੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਲਿਆਉਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਚਿਤਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸਿਤੈਃ ਪਦ੍ਮੈਃ ਸ਼ਤੈਰ੍ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਦਿਕੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰਾਜਾ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਜਪੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਫੈਦ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿਭਕ੍ਤਿਂ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਸ਼੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਸਹੋਮਯਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੁਦ ਆਏ ਅਤੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਗਿਰਮ੍ ਈਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਰਮ੍ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਰਤ ਕੂੰਦ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਸੀ,
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚਰ੍ਮਵਸਨਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਙ੍ਕਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ਮਹੀਂ ਨਿਪਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਯਦਿ ਮੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਭੋ ਯਦਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਬਾਲਕੋ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਜੀਵਤ੍ਵ੍ ਏष ਪੁਨਰ੍ ਬਾਲ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਹਿਤਮ੍ ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਮृਤਂ ਬਾਲਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਯਥੋਕ੍ਤਾਯੁष੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੁੜ ਜੀਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੇਕਰ ਬੱਚਾ ਅਚਾਨਕ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਉਮਰ ਦੇ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਹਰਸ੍ ਤਦਾ ਕਾਲਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਮ੍
ਸਫੈਦ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਯਮ੍ਯ ਕਾਲਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਯਮਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਬਾਲਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਮੁਖਗਤਂ ਪੁਨਃ
ਕਾਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਰੋਕ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹੋਮਯਾ ਦੇਵਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।