ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਯਾਂ ਯਾਂ ਕਾਮਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਾਧਿਪਮ੍ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੌ-ਅਠ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟਿੱਬੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰਾ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਲੋਡਯੇਤ੍ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ षਡਙ੍ਗੁਲਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਿਮ੍ਪੇਤ੍ ਤਥਾ ਭੂਰ੍ਜਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਰੋਚਨਯਾ ਸਮਾਲਿਖੇਤ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਤੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਰਜ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਤ੍ ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਯਾਵਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਪੇਤ੍ ਸਂਯਮਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਕੀਰ੍ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਦਿਨੀ ਅਥਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਨਰਸਿਂਹਂ ਤੁ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾष੍ਟਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਿਨਿਵਾਰਯੇਤ੍ ਤਮ੍ ਏਵਂ ਪਿਞ੍ਜਕੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯੇਤ੍ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੌ-ਅਠ ਵਾਰੀ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਾਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਆਗਚ੍ਛੇਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਾਂ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਖਨੇਦ੍ ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਕਃ ਗੋਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਉਦ੍ਧृਤੇ ਚੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ
ਫਿਰ, ਸਾਧਕ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਯੇਤ੍ ਸਦਾ ਮृਗਰਾਜਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਵੀਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ਼ੁਭੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤ੍ਵਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ ਚਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍
ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਲਤ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਂ ਨਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਭੇਦ੍ ਅਭਿਮਤਂ ਫਲਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਕृਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚਾਸ਼ੁਭੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਂਕਟੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦਿਪੀਡਿਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਣਸੁਖੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਸਂਦੇਹੇ ਵਿषਵਹ੍ਨਿਜਲੇषੁ ਚ ਰਾਜਾਦਿਭ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹਰੋਗਾਦਿਪੀਡਿਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਤੇ ਆਫਤ ਆਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ—
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਾਜਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ ਨਾਸ਼ਂ ਤਮੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਦ੍ਰਵਾਃ ਗੁਟਿਕਾਞ੍ਜਨਪਾਤਾਲਪਾਦੁਕੇ ਚ ਰਸਾਯਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਪਦਰਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਾਬੀਜ਼, ਅੰਜਨ, ਪਾਤਾਲੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਰਸਾਇਣ ਵੀ।
ਨਰਸਿਂਹੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਯਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਭਜਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਰਸਿੰਘ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੋ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਨਰਕੇਸਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ—
ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭੇਤ੍ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਕਾਮਗੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਨਾ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਦਿਨਾ ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦੇਵਵਨ੍ ਮੁਦਿਤਃ ਸੁਖੀ
ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ऽਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਵਰੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਕੁਲੇ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਯੋਗ ਸadhna ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਾਖ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਅਨੰਤ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।