ਤਤੋ ਰਸਾਯਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਯਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੋ ਜਾਯਤੇ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਲੀਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਰੋਚਤੇ ਵਾਸਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੇ ਪੁਨਃ ਪਟ੍ਟਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਰੋਚਨਾਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਵਸੇਰਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਂ ਰਸਾਯਨਂ ਚੈਵ ਪਾਦੁਕਾਞ੍ਜਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗੁਟਿਕਾਂ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਰਸ, ਰਸਾਇਣ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲਾ ਮਿਰਗ ਚਮੜਾ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਗੋਲੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਯष੍ਟਿਂ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾਧਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸਾਧਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਮਾਲਾ, ਲਾਠੀ, ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋਰ੍ਮਿਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਹृਦਿ ਸਕृਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਹੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਜਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿषੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵਿषਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕੁष੍ਠਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਤਨੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਕੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਦਿਵਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਗ੍ਰਹਗृਹੀਤੇषੁ ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਹृਦਨ੍ਤੇ ਵੈ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰ੍ ਦਾਰੁਣਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਕਣ੍ਠਕੇ ਬਦ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਗਣ੍ਡਪਿਣ੍ਡਕਲੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਢ, ਗਠੜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਿਜਾਤੇ ਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਹੋਮਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਮਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਨ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘੀ-ਦੂਧ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਯਾਂ ਯਾਂ ਕਾਮਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮृਗਾਧਿਪਮ੍ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੌ-ਅਠ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟਿੱਬੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰਾ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਲੋਡਯੇਤ੍ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ षਡਙ੍ਗੁਲਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਛੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਿਮ੍ਪੇਤ੍ ਤਥਾ ਭੂਰ੍ਜਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਰੋਚਨਯਾ ਸਮਾਲਿਖੇਤ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠੇ ਤੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਰਜ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਪੇਤ੍ ਸਂਖ੍ਯਾਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਯਾਵਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜਪੇਤ੍ ਸਂਯਮਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਕੀਰ੍ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਦਿਨੀ ਅਥਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਨਰਸਿਂਹਂ ਤੁ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾष੍ਟਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਿਨਿਵਾਰਯੇਤ੍ ਤਮ੍ ਏਵਂ ਪਿਞ੍ਜਕੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯੇਤ੍ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੌ-ਅਠ ਵਾਰੀ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਾਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਆਗਚ੍ਛੇਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚ ਧਾਰਯੇਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਜਾਂ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਨਿਖਨੇਦ੍ ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਕਃ ਗੋਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਉਦ੍ਧृਤੇ ਚੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ
ਫਿਰ, ਸਾਧਕ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਯੇਤ੍ ਸਦਾ ਮृਗਰਾਜਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਵੀਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਸ਼ੁਭੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਸਿੰਘ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਅਸ਼ੁਭ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤ੍ਵਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਚ੍ ਚਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍
ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਲਤ, ਨਰਕੇਸਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਂ ਨਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਭੇਦ੍ ਅਭਿਮਤਂ ਫਲਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਕृਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚਾਸ਼ੁਭੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਂਕਟੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦਿਪੀਡਿਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਣਸੁਖੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਸਂਦੇਹੇ ਵਿषਵਹ੍ਨਿਜਲੇषੁ ਚ ਰਾਜਾਦਿਭ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹਰੋਗਾਦਿਪੀਡਿਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜਾਨ ਤੇ ਆਫਤ ਆਵੇ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ—
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪੁਰੁषਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਾਜਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ ਨਾਸ਼ਂ ਤਮੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਰਾਜੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਪਦ੍ਰਵਾਃ ਗੁਟਿਕਾਞ੍ਜਨਪਾਤਾਲਪਾਦੁਕੇ ਚ ਰਸਾਯਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਪਦਰਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤਾਬੀਜ਼, ਅੰਜਨ, ਪਾਤਾਲੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਰਸਾਇਣ ਵੀ।