ਸ਼ਾਕਯਾਵਕਮੂਲੈਸ੍ ਤੁ ਫਲਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤੁਕੈਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਜੌਂ, ਗਹੂੰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ।
ਕੋਸ਼ਕੌਪੀਨਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਅਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਸਂਗਮੇ
ਛਾਲੇ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰਹੇ।
ਊषਰੇ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਨਰਸਿਂਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਪਿ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਆਪ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਉਪੋष੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ ਜਪੇਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵੈ ਵਿਂਸ਼ਨ੍ ਮਨਸਾ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਦ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪੇ।
ਉਪਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਧਕ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਰ੍ ਧੂਪੈਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਪੂਰਚਨ੍ਦਨਾਕ੍ਤਾਨਿ ਜਾਤੀਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਕਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਜਾਸਵੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤੇਜਃ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਦਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਰਹੀ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ ਆਸੁਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ऽਨ੍ਯਸਾਧਕਾਃ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਧਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਪਦ੍ਰਵਮ੍ ਦ੍ਵਿਰ੍ਜਪ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਤ੍
ਕਵਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ ਭੂਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾ-ਨਾਗ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—
ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਵਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਤ੍ਰਯਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਸਿੰਘ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸ਼ਕਾष੍ਠੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਮਧੁਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਧੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੀਏ।
ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵषਟ੍ਕਾਰੇਣ ਸਾਧਕਃ ਤਤੋ ਵਿਵਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਟਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਧਕ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਕਵਚੀ ਵਿਵਰਂ ਬੁਧਃ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸਂਕਟਂ ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਮੋਹਸ਼੍ ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਮਰਾਜਿਤਃ ਨਰਸਿਂਹਂ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਕ ਰਾਜ ਮਾਰਗ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਭੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਜਪੇਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਸਿਂਹਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੀਣਾਵਾਦਨਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ—
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤਾ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾਧਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਧਕ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤੋ ਰਸਾਯਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਯਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੋ ਜਾਯਤੇ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਹ ਕਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਲੀਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਰੋਚਤੇ ਵਾਸਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੇ ਪੁਨਃ ਪਟ੍ਟਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਰੋਚਨਾਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਵਸੇਰਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਪੜਾ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਰੋਚਨਾ ਤੇ ਮਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਂ ਰਸਾਯਨਂ ਚੈਵ ਪਾਦੁਕਾਞ੍ਜਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗੁਟਿਕਾਂ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਰਸ, ਰਸਾਇਣ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਅੰਜਨ, ਕਾਲਾ ਮਿਰਗ ਚਮੜਾ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਗੋਲੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਯष੍ਟਿਂ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾਧਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਸਾਧਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਮਾਲਾ, ਲਾਠੀ, ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋਰ੍ਮਿਵੇष੍ਟਿਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਹृਦਿ ਸਕृਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਹੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਜਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ-ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿषੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵਿषਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਕੁष੍ਠਂ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਤਨੌ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਕੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਦਿਵਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਗ੍ਰਹਗृਹੀਤੇषੁ ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਹृਦਨ੍ਤੇ ਵੈ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰ੍ ਦਾਰੁਣਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਾਨਾਂ ਕਣ੍ਠਕੇ ਬਦ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਗਣ੍ਡਪਿਣ੍ਡਕਲੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਢ, ਗਠੜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਿਜਾਤੇ ਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਹੋਮਯੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਮਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਨ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਘੀ-ਦੂਧ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।