ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦ੍ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਃ ਕੁਰੁ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਅਜਿਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਧੀ ਦੇਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਥੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਸਿਧੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤੋਯੇ ਪੁਰੇ ਨਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ—ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤਰੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਚਰਾਚਰੇ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ।
ਵਿਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕਮ੍ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸੀਦੇਚ੍ ਚੈਵਾਸੌ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਲ੍ਪਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਨ੍ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਕਯਾਵਕਮੂਲੈਸ੍ ਤੁ ਫਲਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤੁਕੈਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਜੌਂ, ਗਹੂੰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ।
ਕੋਸ਼ਕੌਪੀਨਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਅਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਸਂਗਮੇ
ਛਾਲੇ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰਹੇ।
ਊषਰੇ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਨਰਸਿਂਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਪਿ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਆਪ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਉਪੋष੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ ਜਪੇਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵੈ ਵਿਂਸ਼ਨ੍ ਮਨਸਾ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਦ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪੇ।
ਉਪਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਧਕ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਰ੍ ਧੂਪੈਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਪੂਰਚਨ੍ਦਨਾਕ੍ਤਾਨਿ ਜਾਤੀਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਕਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਜਾਸਵੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤੇਜਃ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਦਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਰਹੀ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ ਆਸੁਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ऽਨ੍ਯਸਾਧਕਾਃ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਧਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਜ੍ਜਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਪਦ੍ਰਵਮ੍ ਦ੍ਵਿਰ੍ਜਪ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਤ੍
ਕਵਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ ਭੂਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾ-ਨਾਗ, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ—
ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਭੇਦ੍ਯਂ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਵਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਤ੍ਰਯਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਸਿੰਘ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸ਼ਕਾष੍ਠੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਮਧੁਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਧੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੀਏ।
ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵषਟ੍ਕਾਰੇਣ ਸਾਧਕਃ ਤਤੋ ਵਿਵਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਟਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਧਕ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋ ਸੌ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਕਵਚੀ ਵਿਵਰਂ ਬੁਧਃ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸਂਕਟਂ ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਮੋਹਸ਼੍ ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭ੍ਰਮਰਾਜਿਤਃ ਨਰਸਿਂਹਂ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਕ ਰਾਜ ਮਾਰਗ, ਚੌੜਾ ਤੇ ਭੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਜਪੇਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਸਿਂਹਾਖ੍ਯਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵੀਣਾਵਾਦਨਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ—
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਤਾ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਾਧਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਧਕ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।