ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਤ੍
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋਗਂ ਹਰੇਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਗਾਰਾਤ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਯਤਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਾਲੁਕਾਵृਤਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਯੋ ऽਸੌ ਹਤਵਾਨ੍ ਅਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿੰਘ-ਅਧੀ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਰ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਸਿਂਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਫਲਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸੁਖਦਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਯਥਾ ਕਥਯਸੇ ਦੇਵ ਤੇਨ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦ੍ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਃ ਕੁਰੁ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਅਜਿਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਧੀ ਦੇਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਥੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਸਿਧੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤੋਯੇ ਪੁਰੇ ਨਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ—ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤਰੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਚਰਾਚਰੇ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ।
ਵਿਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕਮ੍ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸੀਦੇਚ੍ ਚੈਵਾਸੌ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਲ੍ਪਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਨ੍ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਕਯਾਵਕਮੂਲੈਸ੍ ਤੁ ਫਲਪਿਣ੍ਯਾਕਸਕ੍ਤੁਕੈਃ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਜੌਂ, ਗਹੂੰ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ।
ਕੋਸ਼ਕੌਪੀਨਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਅਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਸਂਗਮੇ
ਛਾਲੇ ਅਤੇ ਲੰਗੋਟ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਰਹੇ।
ਊषਰੇ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਨਰਸਿਂਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਪਿ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਸਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਆਪ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਉਪੋष੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ ਜਪੇਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵੈ ਵਿਂਸ਼ਨ੍ ਮਨਸਾ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਦ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋ ਲੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪੇ।
ਉਪਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਤਃ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਧਕ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਰ੍ ਧੂਪੈਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਥੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਪੂਰਚਨ੍ਦਨਾਕ੍ਤਾਨਿ ਜਾਤੀਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਕਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਜਾਸਵੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤੇਜਃ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਦਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਣਾਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਰਹੀ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ ਆਸੁਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਜਪਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ऽਨ੍ਯਸਾਧਕਾਃ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਚਸਃ
ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਧਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।