ਸਂਨ੍ਯਾਸੇਨ ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ ਫਲਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਨਰਸ੍ ਤਤ੍ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਸੰਨਿਆਸ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨੋ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੈਰ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤੋ ਗੁਣੈਃ
ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਕੁਲਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਯਾਵਦ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਉਥੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੌ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਈ ਰਸਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚ੍ਯੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਹਾਯਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੇ ਕੁਲੇ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦੀ ਚ ਜਾਯਤੇ ਗਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਾਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਫਿਰ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁਭਸੌਖ੍ਯਦੇ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
“ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਤਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।”
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਮ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਵਰਦਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਨਰੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਤ੍
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੋਗਂ ਹਰੇਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਵਤਾਗਾਰਾਤ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਯਤਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਾਲੁਕਾਵृਤਃ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਯੋ ऽਸੌ ਹਤਵਾਨ੍ ਅਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ ਆਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿੰਘ-ਅਧੀ ਅੰਗ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਰਕੇਸਰੀਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਰ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰਸਿਂਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਫਲਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸੁਖਦਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਯਥਾ ਕਥਯਸੇ ਦੇਵ ਤੇਨ ਨੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਦ੍ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨਰਸਿਂਹੋ ਮਹਾਬਲਃ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ; ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਃ ਕੁਰੁ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ ਅਜਿਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਗੁਣਾਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਧੀ ਦੇਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਯਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਥੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਸਿਧੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤੋਯੇ ਪੁਰੇ ਨਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ—ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤਰੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਚਰਾਚਰੇ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ।
ਵਿਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕਮ੍ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸੀਦੇਚ੍ ਚੈਵਾਸੌ ਸਿਂਹਾਰ੍ਧਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕਲ੍ਪਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਨ੍ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣੋ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।