ਰਕ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲਿਤਲੌ ਪਾਦੌ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਲਾਲ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮਾਯਾਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਿਤਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸਂਤਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਵਰ੍ਤਾਖ੍ਯੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਅਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਭੀਤਂ ਚ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਸ਼ੋषਿਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁਨਾ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ऽਹਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਤਾਪਿਤਸ਼੍ ਚ ਤਸ਼ਾਮਾਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਲਯਾਵਰ੍ਤਕਾਦਿਭਿਃ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਤृषਿਤਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਨ ਚਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਤਵੋਦਰੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਹਂ ਵਿषਣ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਸਂਸਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਪ੍ਰਿਯ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਾਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਾਲਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣ
ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਦਾ ਕਾਰਣ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਕृਦ੍ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਭੂਧਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਲਿਲਾਵਾਸ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਧੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤ ਪ੍ਰਸੀਦ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਂਸਕੇਸ਼ੀਘ੍ਨ ਪ੍ਰਸੀਦਾਰਿष੍ਟਨਾਸ਼ਨ
ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਕਾਂਸ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਕृष੍ਣ ਦੈਤ੍ਯਘ੍ਨ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦਨੁਜਾਨ੍ਤਕ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਥੁਰਾਵਾਸ ਪ੍ਰਸੀਦ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸ਼ਕ੍ਰਾਵਰਜ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾਵ੍ਯਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀ ਤ੍ਵਂ ਜਲਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਰਣਃ
ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਅਟੱਲ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਨਭਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂਕਾਰ ਏਵ ਚ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਤਵ ਆਦਿ ਗੁਣ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਪੁਰੁषਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪੀ ਪੁਰੁषਾਦ੍ ਅਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਪੁਰਖਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤ੍ਵਂ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਵਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਧਰਮ, ਵੇਦ, ਯਜਨ ਤੇ ਸਹੀ ਦਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਯਮਃ ਪਿਤृਰਾਟ੍ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਰੁਣਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਾਂ ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਵਾਯੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਯਮ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਵਾਯੁ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ षਣ੍ਮੁਖਃ ਵਸਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਖੇਚਰਾਃ
ਤੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਸੁ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਦਾਨਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਚਾਰਣਾਃ
ਤੂੰ ਦਾਨਵ ਹੈਂ, ਯਕਸ਼ ਹੈਂ, ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਪਿਤਰੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯੋ ऽਚ੍ਯੁਤ ਮੁਨਯਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ऋषਿਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਤੂੰ ਪਿਤਰ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਅਚਲ; ਤੂੰ ਮੁਨੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਜਾਤਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਜ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਗੋਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਹੈਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਯਤ੍ ਤੇ ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਦੇਵ ਕੂਟਸ੍ਥਮ੍ ਅਚਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੂੰ ਭੂਤ, ਭਵਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਰੂਪ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਅਟੱਲ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਤੇ ਸਦਾ ਥਿਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ऽਲ੍ਪਮੇਧਸਃ ਦੇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਃ ਪਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਅਜਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਿਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ, ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਕਃ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਦੇਵ ਵਿਕਲੇਨਾਲ੍ਪਚੇਤਸਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਚਾਵ੍ਯਯ
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਮਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਤ੍ ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।