ਮृਗਾਞ੍ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਨ੍ ਸਿਂਹਾਨ੍ ਵਰਾਹਾਨ੍ ਸृਮਰਾਞ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਨ੍ ਗਜਾਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਚੋਦਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਅਰ, ਸ੍ਰਮਰ, ਖਰਗੋਸ਼, ਹਾਥੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਖੇਤੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਵੀ ਦੇਖੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਵਿਬੁਧਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਿਵੌਕਸਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ऋषੀਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸਿਂਹਿਕਾਤਨਯਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇਨ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਿਣਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਤਕ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਚਲ—
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਮਹਰ੍ ਜਨਸ੍ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਤਲਂ ਵਿਤਲਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਭੂਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ, ਮਹਰ, ਜਨਸ, ਤਪ, ਸਤ੍ਯ, ਅਤਲ ਤੇ ਵਿਤਲ ਲੋਕ ਵੀ ਦੇਖੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪਾਤਾਲਂ ਸੁਤਲਂ ਚੈਵ ਵਿਤਲਂ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਮਹਾਤਲਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਚੋਦਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਤਾਲ, ਸੁਤਲ, ਵਿਤਲ, ਰਸਾਤਲ, ਮਹਾਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵ੍ਯਾਹਤਾ ਗਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਿਲੋਪਸ਼੍ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ ਤਦਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਦੇਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਦਾਚਨ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਖ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਯਦਾਸੌ ਨਾਗਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦਾ ਤਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮুনি ਉਸ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ऽਸੌ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਨਿਃਸृਤਃ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋ ਮੁਖਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵृਤਾਤ੍ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਸਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਸ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਜ੍ ਜਨਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੂਲ ਮੂਨੀ ਫਿਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਿਣਮ੍ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ ਜਗਦ੍ ਆਦਾਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਮ੍ ਅਚੇਤਨਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਮੂਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਯੋषਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਮਮੋਦਰੇ ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ਼੍ ਚ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ?
ਭਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਚ ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਾਯ ਸਂਭਾषੇ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ ਇਹ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਮੂਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਪੁਨਰ੍ ਨਵਾ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫਿਰ ਆਈ।
ਰਕ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲਿਤਲੌ ਪਾਦੌ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਲਾਲ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮਾਯਾਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਖਿਤਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸਂਤਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਵਰ੍ਤਾਖ੍ਯੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਅਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਭੀਤਂ ਚ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਸ਼ੋषਿਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਜਗਦਾਯੁਨਾ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ऽਹਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਤਾਪਿਤਸ਼੍ ਚ ਤਸ਼ਾਮਾਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਲਯਾਵਰ੍ਤਕਾਦਿਭਿਃ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ।
ਤृषਿਤਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਨ ਚਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਤਵੋਦਰੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਹਂ ਵਿषਣ੍ਣਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਸਂਸਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਿਬੁਧਪ੍ਰਿਯ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।