ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਵਟਂ ਭੂਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਸਲਿਲੋਪਰਿ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਯ ਖਟ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਰਚਿਤਂ ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਬੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਣੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ, ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵੀਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸੁਨ੍ਦਰਾਙ੍ਗਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਂ ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍ ਹਾਰਭਾਰਾਰ੍ਪਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗਲ੍ਹ heavy ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਕਥਮ੍ ਏਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਬਾਲਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਹਾਏ! ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ?
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ ਯਦਾ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਚੈਨਂ ਤਦਾ ਖੇਦਾਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੋ ਪਿਛਲਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵृਥਾ ਮੇ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵृਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਵृਥਾ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵृਥਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਿਵ੍ਯਬਾਲਕਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਨੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਤਰਦਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਬਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤਦਾ ਮੇਘੌਘਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਵਤ੍ਸ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਮਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਸ਼ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਸ੍ ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨੋਵਾਚ ਮੋਹਿਤਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵृਤਂ ਚਾਵਸ਼ੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਨਾਨਾਜਨਪਦੈਰ੍ ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਲਵਣੇਕ੍ਸ਼ੁਸੁਰਾਸਰ੍ਪਿਰ੍ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਜਲੋਦਧੀਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਮ੍ਬੁ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੂਣ, ਇਖ, ਸ਼ਰਾਬ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਬੂ, ਪਲਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਕੁਸ਼ਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ਭਾਰਤਾਦੀਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਸ਼, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇਖੇ, ਭਾਰਤ ਆਦਿ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਮੇਰੁਂ ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕਨਕਾਚਲਮ੍ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ ਭੂषਿਤਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਫ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਮੁਨਿਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਰਬਤ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ ਚ ਚਾਮਰੈਰ੍ ਮਹਿषੈਰ੍ ਗਜੈਃ ਮृਗੈਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਭੂषਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਬਾਘਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ, ਚਾਮਰ, ਭੈਂਸਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਪਨ੍ਨਗੈਃ ਮੁਨਿਯਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਵृਤੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਰਾਲਯੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਧ, ਚਾਰਣ, ਨਾਗ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸੁਮੇਰੁਂ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਚੋਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਹੇਮਕੂਟਂ ਨਿषਧਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਨੀਲਂ ਕੈਲਾਸਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਿਮਵੰਤ, ਹੇਮਕੂਟ, ਨਿਸ਼ਧ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਸ਼ਵੇਤ, ਦੁਰਧਰ, ਨੀਲਾ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਲਯਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾਰ੍ਬੁਦਮ੍ ਸਹ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਮੈਨਾਕਂ ਵਕ੍ਰਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ, ਅਰਬੁਦਾ, ਸਹਿਆ, ਸ਼ੁਕਤਿਮਾਨ, ਮੈਨਾਕ ਤੇ ਵਕ੍ਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਏਤਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਹਵੋ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਧਰਾਃ ਤਤਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਬਤ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਕੇਕਯਾਨ੍ ਬਾਹ੍ਲੀਕਾਨ੍ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਂਸ੍ ਤਙ੍ਗਣਾਨ੍ ਖਸਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ, ਮਦਰਾ, ਕੇਕਯ, ਬਾਹਲੀਕ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਤੰਗਣ ਤੇ ਖਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਨ੍ ਕਿਰਾਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣਾਨ੍ ਮਰੂਨ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤੀਂਸ਼੍ ਚ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਚੋਦਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਾਤ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਗਹਣੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਰੂ ਲੋਕ, ਅੰਤਜ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਤਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।