ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਂਤਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ ਬਭ੍ਰਾਮਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਤ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਏਵਂ ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤਦਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤੋषਿਤਃ
ਉਹ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਤ੍ਸ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਆਗਚ੍ਛਾਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
''ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠ ਵਚਨ ਨਾਲ ਭਗਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆ, ਆ ਜਲਦੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।''
ਮਾ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮੁਨੇ ਧੀਰ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਃ
''ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਧੀਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।''
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਕੋਪਿਤਃ ਉਵਾਚ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਕੋ ऽਯਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਤਪਃ ਪਰਿਭਵਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਮੇ ਵਪੁਃ
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨੂੰ ਠਠਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?''
ਨ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਸਮਾਹਿਤਃ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਭਾषਤੇ
''ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।''
ਕਸ੍ ਤਪੋ ਘੋਰਸ਼ਿਰਸੋ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਹੇਚ੍ਛਤਿ
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?''
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਕਿਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮੋਹੋ ऽਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ: ''ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?''
ਇਤ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੁਃਖਹਾ ਮਤਿਃ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਚ ਆਈ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਗਈ: ''ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।''
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਵਟਂ ਭੂਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਸਲਿਲੋਪਰਿ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਯ ਖਟ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਰਚਿਤਂ ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਬੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਣੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ, ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵੀਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸੁਨ੍ਦਰਾਙ੍ਗਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਂ ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍ ਹਾਰਭਾਰਾਰ੍ਪਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗਲ੍ਹ heavy ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਕਥਮ੍ ਏਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਬਾਲਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਹਾਏ! ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ?
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ ਯਦਾ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਚੈਨਂ ਤਦਾ ਖੇਦਾਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੋ ਪਿਛਲਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵृਥਾ ਮੇ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਵृਥਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵृਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾ ਵृਥਾ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵृਥਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ; ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਿਵ੍ਯਬਾਲਕਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਨੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਤਰਦਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਬਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਸ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤਦਾ ਮੇਘੌਘਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਵਤ੍ਸ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਮਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਸ਼ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਸ੍ ਤੇ ਮਯੋਦਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨੋਵਾਚ ਮੋਹਿਤਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵृਤਂ ਚਾਵਸ਼ੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਨਾਨਾਜਨਪਦੈਰ੍ ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਲਵਣੇਕ੍ਸ਼ੁਸੁਰਾਸਰ੍ਪਿਰ੍ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਜਲੋਦਧੀਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਮ੍ਬੁ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੂਣ, ਇਖ, ਸ਼ਰਾਬ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਬੂ, ਪਲਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਕੁਸ਼ਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ਭਾਰਤਾਦੀਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਸ਼, ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇਖੇ, ਭਾਰਤ ਆਦਿ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖੇ।