ਆਪੂਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਲਿਲੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਜਲਦਾ ਘੋਰਾ ਵਾਰਿਣਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਾਤੋਯਂ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਘੋਰਮ੍ ਅਸ਼ਿਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਵਕਮ੍ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਯੋਦਾਃ ਸਮੁਪਪ੍ਲਵੇ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿਚ ਛਾਏ ਰਹੇ।
ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵੈ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਂ ਵੇਲਾਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਏ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੀ ਚਾਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਹਾਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਪਯੋਦਾ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ।
ਸਂਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਹਤਾਃ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਮਾਰੁਤਂ ਘੋਰਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਉਡ ਗਏ ਤੇ ਮਿਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਦਿਪਦ੍ਮਾਲਯੋ ਦੇਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਪਹਿਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੁੱਤ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤੋ ਮੁਨਿਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਂ ਵਟਂ ਨੋਰ੍ਵੀਂ ਨ ਦਿਗਾਦਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਆਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਨਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨਿਪਵਨਂ ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਤਮੋਭੂਤੇ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ।
ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਂਤਰ੍ਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ ਬਭ੍ਰਾਮਾਸੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਤ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਸਂਪ੍ਲਵਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਮਮਜ੍ਜ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ਏਵਂ ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤਦਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤੋषਿਤਃ
ਉਹ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਤ੍ਸ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸਿ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਆਗਚ੍ਛਾਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
''ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿੱਠ ਵਚਨ ਨਾਲ ਭਗਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆ, ਆ ਜਲਦੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।''
ਮਾ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮੁਨੇ ਧੀਰ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਃ
''ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਧੀਰ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ।''
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਕੋਪਿਤਃ ਉਵਾਚ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ ਚਾਭਵਨ੍ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਕੋ ऽਯਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਤਪਃ ਪਰਿਭਵਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਧਰ੍षਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਮੇ ਵਪੁਃ
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨੂੰ ਠਠਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?''
ਨ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਸਮੁਦਾਚਾਰੋ ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਸਮਾਹਿਤਃ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਭਾषਤੇ
''ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।''
ਕਸ੍ ਤਪੋ ਘੋਰਸ਼ਿਰਸੋ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਹੇਚ੍ਛਤਿ
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?''
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਕਿਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮੋਹੋ ऽਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ: ''ਕੀ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?''
ਇਤ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੁਃਖਹਾ ਮਤਿਃ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਚ ਆਈ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਗਈ: ''ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।''
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਮੁਨਿਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਵਟਂ ਭੂਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਸਲਿਲੋਪਰਿ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਰੁਚਿਰਂ ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਰਚਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵਯ ਖਟ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਵੈਦੂਰ੍ਯਰਚਿਤਂ ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਦਿਭਿਰ੍ ਜੁष੍ਟਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਬੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਣੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ, ਪਦਮਰਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵੀਤਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਉਜਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸੁਨ੍ਦਰਾਙ੍ਗਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਨਮਾਲਾਵृਤੋਰਸ੍ਕਂ ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍ ਹਾਰਭਾਰਾਰ੍ਪਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਗਲ੍ਹ heavy ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਸਚਰਾਚਰੇ ਕਥਮ੍ ਏਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਬਾਲਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਹਾਏ! ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਖੜਾ ਹੈ?
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ ਯਦਾ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਚੈਨਂ ਤਦਾ ਖੇਦਾਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੋ ਪਿਛਲਾ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।