ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵ੍ ਇਹ ਅਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਗ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁਗੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਸਂਦੀਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੋ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚਾਦਹਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਦਾਰੁਣੇ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਃ ਸਂਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮੋਹਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਬਦ੍ਧੋ ऽਸੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇੱਕਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਃ ਤृष੍ਣਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦਾਸੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਗਿਆ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਲੇਭੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਣ। 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ।'
ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪੁਰੁषੇਸ਼ਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਦੇਵਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰੇਣ ਸਨਾਤਨਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ 'ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਕਾਰਣਮ੍ ਪੁਰੁषੇਸ਼ਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਟਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਯਯੌ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਨ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚਾਙ੍ਗਾਰਪ੍ਰਵਰ੍षਣਮ੍ ਨ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗਮਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਨਾ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਗਰਜ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਘਾ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਭਰੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਅਜੋਕੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਮੁਦਸਂਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਪਰਾਗ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਧਰਿਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਕਾਣ੍ਡਸਂਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਧਿਙ੍ਗੁਲਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਹਰੀ ਘਾਹ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਂ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿੰਧੂਰੀ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਿਰਿਵਰੋਪਮਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਅਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਰਕਤਪ੍ਰਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਨਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਮਹਾਘਨਾਃ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਘੋਰਸ੍ਵਨਨਿਨਾਦਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਉਭਰ ਆਏ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਵृਣ੍ਵਨ੍ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ ਤੈਰ੍ ਇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ।
ਆਪੂਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਲਿਲੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਜਲਦਾ ਘੋਰਾ ਵਾਰਿਣਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਾਤੋਯਂ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਘੋਰਮ੍ ਅਸ਼ਿਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਵਕਮ੍ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਯੋਦਾਃ ਸਮੁਪਪ੍ਲਵੇ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿਚ ਛਾਏ ਰਹੇ।
ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵੈ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਂ ਵੇਲਾਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਏ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹੀ ਚਾਪ੍ਸੁ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਹਾਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਪਯੋਦਾ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ।
ਸਂਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਹਤਾਃ ਤਤਸ੍ ਤਂ ਮਾਰੁਤਂ ਘੋਰਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਉਡ ਗਏ ਤੇ ਮਿਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਆਦਿਪਦ੍ਮਾਲਯੋ ਦੇਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਪਹਿਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੁੱਤ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰ੍ਜਿਤੇ ਤਤੋ ਮੁਨਿਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਂ ਵਟਂ ਨੋਰ੍ਵੀਂ ਨ ਦਿਗਾਦਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਆਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਨਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨਿਪਵਨਂ ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਤਮੋਭੂਤੇ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਸੀ—ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਇਕੱਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ।