ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦੂਰਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਹਨ੍ਯ੍ ਅਹਨਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ ਦੂਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਹਸਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਨ੍ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਉਪਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨष੍ਟੇ ऽਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਨੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਮਿਟ ਗਏ, ਹਵਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ—
ਉਦਿਤੇ ਪ੍ਰਲਯਾਦਿਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੇ ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਤ੍ਪਾਤਸਂਘਾਤੈਃ ਸਂਭਗ੍ਨੇ ਤਰੁਪਰ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ—
ਲੋਕੇ ਚ ਸਂਹृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁष੍ਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੋਯੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ—
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਲੋਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵ੍ ਇਹ ਅਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਗ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁਗੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਸਂਦੀਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੋ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚਾਦਹਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਦਾਰੁਣੇ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਃ ਸਂਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮੋਹਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਬਦ੍ਧੋ ऽਸੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇੱਕਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਃ ਤृष੍ਣਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦਾਸੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਗਿਆ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਲੇਭੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਣ। 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ।'
ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਪੁਰੁषੇਸ਼ਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਦੇਵਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰੇਣ ਸਨਾਤਨਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ 'ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਕਾਰਣਮ੍ ਪੁਰੁषੇਸ਼ਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਟਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਸੌ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਯਯੌ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਨ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚਾਙ੍ਗਾਰਪ੍ਰਵਰ੍षਣਮ੍ ਨ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗਮਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸ੍ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨਾ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਨਾ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਗਰਜ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਡਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਮਹਾਮੇਘਾ ਨਭਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਭਰੇ, ਜੋ ਬੜੇ ਅਜੋਕੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਮੁਦਸਂਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਪਰਾਗ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਧਰਿਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਕਾਣ੍ਡਸਂਨਿਭਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਧਿਙ੍ਗੁਲਸਂਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਹਰੀ ਘਾਹ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਂ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿੰਧੂਰੀ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਿਰਿਵਰੋਪਮਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਅਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਰਕਤਪ੍ਰਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਕਾਰੀ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਨਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਮਹਾਘਨਾਃ ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਘੋਰਸ੍ਵਨਨਿਨਾਦਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਉਭਰ ਆਏ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਵृਣ੍ਵਨ੍ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ ਤੈਰ੍ ਇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ।