ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਥਿਤੋ ਵੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛ੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਮੁਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਨਮ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੰਜਤੀਰਥ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਹਰੇਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।
ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਯਸ੍ ਤਪੇਤ੍ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸਪ੍ਤਸਂਵਤ੍ਸਰਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤੋਪਵਾਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤੋ ऽਧਿਕਤਰਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੇਠ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਸਂਯਤੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇਪ੍ਸੁਵਿਪ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਗਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦੂਰਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਹਨ੍ਯ੍ ਅਹਨਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ ਦੂਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਹਸਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਨ੍ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਉਪਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨष੍ਟੇ ऽਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਨੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਮਿਟ ਗਏ, ਹਵਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ—
ਉਦਿਤੇ ਪ੍ਰਲਯਾਦਿਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੇ ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਤ੍ਪਾਤਸਂਘਾਤੈਃ ਸਂਭਗ੍ਨੇ ਤਰੁਪਰ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ—
ਲੋਕੇ ਚ ਸਂਹृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁष੍ਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੋਯੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ—
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਲੋਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵ੍ ਇਹ ਅਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਗ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁਗੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਸਂਦੀਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਿਆ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੋ ਮਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਾਨ੍ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਚਾਦਹਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਦਾਰੁਣੇ ऋषਿਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਃ ਸਂਤਿष੍ਠਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਮੋਹਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਬਦ੍ਧੋ ऽਸੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਇੱਕਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਃ ਤृष੍ਣਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦਾਸੌ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਗਿਆ।
ਬਭ੍ਰਾਮ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਲੇਭੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਣ। 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ।'