ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੂਰੁਹਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਧਰੇਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਰਪ੍ਰਦਾਮ੍ ਰਥੈਰ੍ ਵਿਮਾਨਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿਹਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਸਂਵਾਹ੍ਯ ਤਾਸ੍ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਙ੍ਗਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਆਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ।
ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ ਨਾਨਾਵੇਦਸ੍ਵਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਕਈ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਤਿਥੌ ਕਾਲੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਤਿਥ ਤੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੂਹੂਰਤ 'ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਯਥੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਆਚਾਰ੍ਯਾਨੁਮਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾਯ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਨਾਨਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਨਾ, ਮਣਕੇ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਆਸਨੈਰ੍ ਗ੍ਰਾਮਪਤ੍ਤਨੈਃ ਦਦੌ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਸ ਵਿषਯਾਨ੍ ਪੁਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ, ਆਸਨਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਇਲਾਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਥਿਤੋ ਵੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛ੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਮੁਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਨਮ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭਾ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੰਜਤੀਰਥ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਦੇਵਤਾਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਹਰੇਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ, ਸਾਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।
ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਦੇਨੈਕੇਨ ਯਸ੍ ਤਪੇਤ੍ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸਪ੍ਤਸਂਵਤ੍ਸਰਾਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤੋਪਵਾਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤੋ ऽਧਿਕਤਰਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੇਠ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਸਂਯਤੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇਪ੍ਸੁਵਿਪ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੁਗਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦੂਰਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਹਨ੍ਯ੍ ਅਹਨਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ ਦੂਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸਹਸਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਨ੍ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਉਪਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸੀਤ੍ ਕਲ੍ਪੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨष੍ਟੇ ऽਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਨੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਮਿਟ ਗਏ, ਹਵਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ—
ਉਦਿਤੇ ਪ੍ਰਲਯਾਦਿਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡੇ ਘਨਗਰ੍ਜਿਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦੁਤ੍ਪਾਤਸਂਘਾਤੈਃ ਸਂਭਗ੍ਨੇ ਤਰੁਪਰ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਬੱਦਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ—
ਲੋਕੇ ਚ ਸਂਹृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁष੍ਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੋਯੇषੁ ਸਰਃਸੁ ਚ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ—
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਲੋਕਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਉਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।