ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤੇਨਾਨਨ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਭਗਿਨੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਵੈ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਤੀਜੀ ਮੂਰਤੀ 'ਸੁਭਦਰਾ' ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸੁਕਰ੍ਮਕृਤ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਭਂ ਸ਼ਾਰਦੇਨ੍ਦੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਆਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਸ੍ਫਟਾਵਿਕਟਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਚੌੜਾ, ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਸਤਕ।
ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਬਲਂ ਬਲਮਦੋਦ੍ਧਤਮ੍ ਕੁਣ੍ਡਲੈਕਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਦਾਮੁਸ਼ਲਧਾਰਿਣਮ੍
ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਭਿਆਨਕ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਕ ਕੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਮ੍ ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੂਜੀ ਮੂਰਤੀ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਤਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ।
ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਚਕ੍ਰਪੂਰ੍ਣਕਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖਾ ਤੇ ਚੰਗਾ, ਸਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਤੀਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਰਤ੍ਨਹਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਤਾਮ੍ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਲਟਕ ਰਹੇ, ਭਰੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਸੂਧੇ ਸਤਨ, ਸੋਹਣੀ — ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਰਚਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਣੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਕਿਂ ਦੇਵੌ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਧਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਉਭੌ ਚਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਾਣੌ ਦੇਵਵृਤ੍ਤਾਵ੍ ਅਮਾਨੁषੌ
ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦਿਵਿਆ ਚਲਣ-ਚਲਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ।
ਦੇਵੌ ਵਾ ਮਾਨੁषੌ ਵਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੌ ਯੁਵਾਮ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹृषੀਕੇਸ਼ੌ ਕਿਂ ਵਸੂ ਕਿਮ੍ ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੋ ਤੁਸੀਂ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੋ, ਜਾਂ ਵਸੂ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਹੋ?
ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੌ ਮਾਯਾਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਯੁਵਾਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਦੱਸੋ।
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਨ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨ ਚ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਰੁਦਰ — ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਸਮਝੋ।
ਅਰ੍ਤਿਹਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਬਲਪੌਰੁषਃ ਆਰਾਧਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪਠ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵੇਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯੇਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ, ਵੇਦਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ — ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ ਚ ਜਗਤ੍ਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਯਮ ਵੀ ਹਾਂ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਹੁਤਭੁਙ੍ ਨृਪ ਵਰੁਣੋ ऽਪਾਂ ਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਧਰਿਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹੀਧਰਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਲੋਕੇ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਚਰਾਚਰਂ ਚ ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮਦਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ — ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਹਂ ਤੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਹृਦਿ ਯਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਨੇਕ ਜੀਵ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਅਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ऽਪਿ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਗੌ ਨृਪਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਕਾਨ੍ਤ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਪੀਤਵਾਸਸੇ ਸ਼੍ਰੀਦ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਨਿਕੇਤਨ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ! ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ।
ਆਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ ਨਿष੍ਕਲਂ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਤੀਤਂ ਗੁਣਾਤੀਤਂ ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਨਿਰ੍ਲੇਪਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਗੁਣ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਵ੍ਯਾਪਿਨਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਿਨਮ੍
ਜੋ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਦਾਮੁਸ਼ਲਧਾਰਿਣਮ੍ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜਦਾ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਵੀ ਫੜਦਾ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨੀਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਨਾਗਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਯਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ ਨਮਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਪ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਰਦਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਾਤਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।