ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤਾਵਰ੍ਤੇ ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੇ ਯਤਸ੍ ਤੇ ਮਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਆਰਾਧਨਾਯ ਵੈ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਬਲੇ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਸਪ੍ਰਜਾ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਪੁਰਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਵੀ ਧਨੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਹ੍ਯ੍ ਏਹਿ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਦ੍ਰੁਮੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲੇ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਕਥਾਭਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾ।
ਅਯਂ ਮਮ ਸਹਾਯਸ੍ ਤੁ ਆਗਤਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਵਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਸਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿਪੁਣਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਮਯੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਤਟਂ ਤ੍ਯਜ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏਗਾ—ਤੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਤਟਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇ ਸੁਸ਼ੀਤਲੇ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦਦਾਵ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਇਤਿ ਕृष੍ਣਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਓ—ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭਧਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਗੌਰਾਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਰ੍ਣਾਭਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਮੂਰਤੀ 'ਸਵਸਤਿਕ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਹੈ।
ਲਾਙ੍ਗਲਾਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਲਾਂਗਲ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, 'ਅਨੰਤ' ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਜਾਂ ਨਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤੇਨਾਨਨ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਭਗਿਨੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਵੈ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਤੀਜੀ ਮੂਰਤੀ 'ਸੁਭਦਰਾ' ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸੁਕਰ੍ਮਕृਤ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਕਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਭਂ ਸ਼ਾਰਦੇਨ੍ਦੁਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਆਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਸ੍ਫਟਾਵਿਕਟਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਚੌੜਾ, ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਸਤਕ।
ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਬਲਂ ਬਲਮਦੋਦ੍ਧਤਮ੍ ਕੁਣ੍ਡਲੈਕਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਦਾਮੁਸ਼ਲਧਾਰਿਣਮ੍
ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਭਿਆਨਕ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਕ ਕੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਮ੍ ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੂਜੀ ਮੂਰਤੀ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਅਤਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ।
ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਚਕ੍ਰਪੂਰ੍ਣਕਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਹਲਕੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖਾ ਤੇ ਚੰਗਾ, ਸਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਤੀਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣੋਪੇਤਾਂ ਰਤ੍ਨਹਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿਤਾਮ੍ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਲਟਕ ਰਹੇ, ਭਰੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਸੂਧੇ ਸਤਨ, ਸੋਹਣੀ — ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਰਚਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਣੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੋੜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ—
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਭ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਕਿਂ ਦੇਵੌ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਧਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਉਭੌ ਚਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਾਣੌ ਦੇਵਵृਤ੍ਤਾਵ੍ ਅਮਾਨੁषੌ
ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੋਬੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦਿਵਿਆ ਚਲਣ-ਚਲਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ।
ਦੇਵੌ ਵਾ ਮਾਨੁषੌ ਵਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੌ ਯੁਵਾਮ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹृषੀਕੇਸ਼ੌ ਕਿਂ ਵਸੂ ਕਿਮ੍ ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹੋ ਤੁਸੀਂ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੋ, ਜਾਂ ਵਸੂ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਹੋ?
ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੌ ਮਾਯਾਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਯੁਵਾਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਦੱਸੋ।
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾ ਨ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨ ਚ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਰੁਦਰ — ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਸਮਝੋ।
ਅਰ੍ਤਿਹਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਬਲਪੌਰੁषਃ ਆਰਾਧਨੀਯੋ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਪਠ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵੇਦਾਨ੍ਤੇषੁ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਯਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯੇਤਿ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ, ਵੇਦਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ — ਯੋਗੀਆਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ ਚ ਜਗਤ੍ਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਯਮ ਵੀ ਹਾਂ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਹੁਤਭੁਙ੍ ਨृਪ ਵਰੁਣੋ ऽਪਾਂ ਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਧਰਿਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹੀਧਰਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੱਤ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਵਰੁਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਲੋਕੇ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਚਰਾਚਰਂ ਚ ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮਦਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ — ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।