ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਰਿਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਸ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਤਦਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਗਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ ਸ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਜਗਾਮ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨ ਚਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਪਦਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਨ ਗਜੋ ਨ ਚ ਸਾਰਥਿਃ ਏਕਾਕੀ ਸ ਮਹਾਵੇਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡੀ ਤਟ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਮਹਾਤਿਗਮਹਾਰੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਚ ਜਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨਾਮਜਾਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਚਾ, ਵੱਡਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਮੰਜਿਸ਼ਠੀ ਰੰਗ ਵਰਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸਮ।
ਨਰਨਾਥਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਦृਢੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਦ੍ਵੈਧੀਕਰ੍ਤੁਮਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਃ ਸ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਕਾष੍ਠੇ ਤੁ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਆਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਦਾ ਤੁਲ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨੌ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਆਏ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੇ।
ਜ੍ਵਲਮਾਨੌ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨੌ ਅਥ ਤੌ ਤਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨृਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਵਿਆ ਹਾਰ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਾਤਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਕੱਟਿਆ?'
ਅਸਹਾਯੋ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ ਮਹਾਸਿਨ੍ਧੁਤਟੇ ਚੈਵ ਕਥਂ ਵੈ ਸ਼ਾਤਿਤੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕੱਲਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਿਆ?'
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮृਦੁਲਂ ਮਧੁਰਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵਾਗਤੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਾਵ੍ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਆਰਾਧਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੈਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਸ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਰਮੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
'ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਮਹੀਪਾਲ ਯਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਘੋਰੇ ਕਦਲੀਦਲਸਂਨਿਭੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਉੱਚਾ ਵਿਚਾਰ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸਾਰੇ ਦੁਃਖਬਹੁਲੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਰ੍ਤਕਲਿਲੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਡਰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤਾਵਰ੍ਤੇ ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੇ ਯਤਸ੍ ਤੇ ਮਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਆਰਾਧਨਾਯ ਵੈ
ਇੱਥੇ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਬਲੇ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਸਪ੍ਰਜਾ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸਪੁਰਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਵੀ ਧਨੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏਹ੍ਯ੍ ਏਹਿ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਦ੍ਰੁਮੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲੇ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਕਥਾਭਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾ।
ਅਯਂ ਮਮ ਸਹਾਯਸ੍ ਤੁ ਆਗਤਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ ਵਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਸਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨਿਪੁਣਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਮਯੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਤਟਂ ਤ੍ਯਜ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਇਹ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਏਗਾ—ਤੂੰ ਕਿਨਾਰੇ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਤਟਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇ ਸੁਸ਼ੀਤਲੇ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦਦਾਵ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਮੁਖ੍ਯਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਇਤਿ ਕृष੍ਣਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਓ—ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਭਧਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਗੌਰਾਙ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਰ੍ਣਾਭਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਮੂਰਤੀ 'ਸਵਸਤਿਕ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਹੈ।
ਲਾਙ੍ਗਲਾਸ੍ਤ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਲਾਂਗਲ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, 'ਅਨੰਤ' ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਜਾਂ ਨਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।