ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਬਾਣਧਰਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨੀਲਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਨੀਲੇ ਪਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਂਸੇ ਤਮ੍ ਆਸੀਨਂ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਧਭੁਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧੀਰਾਃ ਸਾਧੁ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।'
ਕ੍ਰਤੁਨਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮਹੀਪਾਲ ਵृਥਾ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
'ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਜਞ੍ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ ਯਥਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਤਦੁਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਇੱਥੇ ਜੋ ਸਨਾਤਨ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਗਤਾਯਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਿਤੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਭੂषਿਤੇ
'ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ—'
ਜਲਂ ਤਥੈਵ ਵੇਲਾਯਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮਹਤ੍ ਲਵਣਸ੍ਯੋਦਧੇ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੈਃ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
'ਉਥੇ, ਕਿਨਾਰੇ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕੂਲਾਨ੍ਤੇ ਹਿ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਲਜਲੇषੁ ਚ ਵੇਲਾਭਿਰ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਨ ਚਾਸੌ ਕਮ੍ਪਤੇ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਸ਼ੁਮ੍ ਆਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਊਰ੍ਮੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਏਕਾਕੀ ਵਿਹਰਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
'ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਹਾਡੀ ਲੈ ਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ; ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਫਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਈਦृਕ੍ ਚਿਹ੍ਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਛੇਦਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ਛੇਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟ; ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇਗਾ, ਤੂੰ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨੈਵ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੂਪਾਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਕੁਰੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਜਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਰਿਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਸ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਤਦਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਗਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ ਸ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਜਗਾਮ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨ ਚਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਪਦਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਨ ਗਜੋ ਨ ਚ ਸਾਰਥਿਃ ਏਕਾਕੀ ਸ ਮਹਾਵੇਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡੀ ਤਟ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਮਹਾਤਿਗਮਹਾਰੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਚ ਜਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨਾਮਜਾਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਚਾ, ਵੱਡਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਮੰਜਿਸ਼ਠੀ ਰੰਗ ਵਰਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸਮ।
ਨਰਨਾਥਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਦृਢੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਦ੍ਵੈਧੀਕਰ੍ਤੁਮਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਃ ਸ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਕਾष੍ਠੇ ਤੁ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਆਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਦਾ ਤੁਲ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨੌ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਆਏ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੇ।
ਜ੍ਵਲਮਾਨੌ ਸ੍ਵਤੇਜੋਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨੌ ਅਥ ਤੌ ਤਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨृਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਵਿਆ ਹਾਰ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਹਾਰਾਜ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਾਤਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਕੱਟਿਆ?'
ਅਸਹਾਯੋ ਮਹਾਦੁਰ੍ਗੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ ਮਹਾਸਿਨ੍ਧੁਤਟੇ ਚੈਵ ਕਥਂ ਵੈ ਸ਼ਾਤਿਤੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕੱਲਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਿਆ?'
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਬਭਾषੇ ਵਚਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮृਦੁਲਂ ਮਧੁਰਂ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵ੍ ਇਵਾਗਤੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਾਵ੍ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਆਰਾਧਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਮ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੈਂ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਹਂ ਸ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਰਮੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਮਯਾ
'ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਮਹੀਪਾਲ ਯਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਘੋਰੇ ਕਦਲੀਦਲਸਂਨਿਭੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਉੱਚਾ ਵਿਚਾਰ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸਾਰੇ ਦੁਃਖਬਹੁਲੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਵਰ੍ਤਕਲਿਲੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਡਰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।