ਇਦਂ ਸਮਸ੍ਤਾਘਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞਂ ਸੁਖਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚ ਅਸ਼ੇषਵਾਞ੍ਛਾਫਲਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਮਲਾ ਮੁਰਾਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਥਾਜ੍ਯਂ ਹੁਤਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਾਗ੍ਨੌ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਨਿਰਮਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤੀ ਆਹੁਤੀ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਵਦੁਃਖਹਨ੍ਤਾ ਪਰਃ ਪਰੇषਾਂ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਪਾਤਾ ਸ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਾਖਿਲਸਾਰਭੂਤਃ
ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਿਂ ਸ੍ਵਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰੈਃ ਯੇषਾਂ ਨ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤੀਹ ਕृष੍ਣੇ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਪ੍ਰਦੇ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ?
ਲੋਕੇ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਖੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਃ ਸ ਗੁਣੈਰ੍ ਵਰਿष੍ਠਃ ਜ੍ਞਾਤਾ ਸ ਦਾਤਾ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਧਨਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਾਤਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਪਸਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮਮ ਚਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਤਦਾਸਾਵ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ?'
ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁ ਸਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਦਾਚਕ੍ਰੋਗ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਬਾਣਧਰਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨੀਲਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਨੀਲੇ ਪਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਂਸੇ ਤਮ੍ ਆਸੀਨਂ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਧਭੁਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧੀਰਾਃ ਸਾਧੁ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।'
ਕ੍ਰਤੁਨਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮਹੀਪਾਲ ਵृਥਾ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
'ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਜਞ੍ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ ਯਥਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਤਦੁਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਇੱਥੇ ਜੋ ਸਨਾਤਨ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਗਤਾਯਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਿਤੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਭੂषਿਤੇ
'ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ—'
ਜਲਂ ਤਥੈਵ ਵੇਲਾਯਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮਹਤ੍ ਲਵਣਸ੍ਯੋਦਧੇ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੈਃ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
'ਉਥੇ, ਕਿਨਾਰੇ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕੂਲਾਨ੍ਤੇ ਹਿ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਲਜਲੇषੁ ਚ ਵੇਲਾਭਿਰ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਨ ਚਾਸੌ ਕਮ੍ਪਤੇ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਸ਼ੁਮ੍ ਆਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਊਰ੍ਮੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਏਕਾਕੀ ਵਿਹਰਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
'ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਹਾਡੀ ਲੈ ਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ; ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਫਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਈਦृਕ੍ ਚਿਹ੍ਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਛੇਦਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ਛੇਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟ; ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇਗਾ, ਤੂੰ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨੈਵ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੂਪਾਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਕੁਰੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਜਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਰਿਃ ਸ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂ ਸ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਃ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੂਕ੍ਤਂ ਚੈਵ ਤਦਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਗਤਾਯਾਂ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਨਾਨ੍ਯਮਾਨਸਃ ਸ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਜਗਾਮ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨ ਚਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਪਦਾਤਿਸ਼੍ ਚ ਨ ਗਜੋ ਨ ਚ ਸਾਰਥਿਃ ਏਕਾਕੀ ਸ ਮਹਾਵੇਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਨਾ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਨਾ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ ਵੱਡੀ ਤਟ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮ੍ ਮਹਾਤਿਗਮਹਾਰੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਪੁਲਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ।
ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਚ ਜਲਾਨ੍ਤਿਕੇ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨਾਮਜਾਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਚਾ, ਵੱਡਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਮੰਜਿਸ਼ਠੀ ਰੰਗ ਵਰਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸਮ।
ਨਰਨਾਥਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦ੍ਰੁਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਸ਼ਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਦृਢੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਦ੍ਵੈਧੀਕਰ੍ਤੁਮਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਖਃ ਸ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਕਾष੍ਠੇ ਤੁ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਆਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਮਹਾਭਾਗੌ ਤਦਾ ਤੁਲ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨੌ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਆਏ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲੇ।