ਕਥਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਤਥਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਯਦਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਦਯਾ ਮਯਿ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਹਰੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਹਰੀ, ਜਦੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਦੇਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਭਵਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਭਕਤੀ-ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਕਲਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਯਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਗਤ-ਨਾਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ ਲੋਕਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਦਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
ਧਨ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚੇਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਧਨਵੰਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਗੁਪਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾਯ ਮਾਨਿਨੇ ਨ ਦੁष੍ਟਮਤਯੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਨਾ ਨਾਸਤਿਕ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਅਭਾਰੀ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯ ਗੁਣਸ਼ੀਲਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੁष੍ਠਾਨਸ਼ਾਲਿਨੇ
ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਸਮਸ੍ਤਾਘਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞਂ ਸੁਖਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚ ਅਸ਼ੇषਵਾਞ੍ਛਾਫਲਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਮਲਾ ਮੁਰਾਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਥਾਜ੍ਯਂ ਹੁਤਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਾਗ੍ਨੌ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਨਿਰਮਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤੀ ਆਹੁਤੀ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਵਦੁਃਖਹਨ੍ਤਾ ਪਰਃ ਪਰੇषਾਂ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਪਾਤਾ ਸ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਾਖਿਲਸਾਰਭੂਤਃ
ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਿਂ ਸ੍ਵਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰੈਃ ਯੇषਾਂ ਨ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤੀਹ ਕृष੍ਣੇ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਪ੍ਰਦੇ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ?
ਲੋਕੇ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਖੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਃ ਸ ਗੁਣੈਰ੍ ਵਰਿष੍ਠਃ ਜ੍ਞਾਤਾ ਸ ਦਾਤਾ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਧਨਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਾਤਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਪਸਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮਮ ਚਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਤਦਾਸਾਵ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ?'
ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁ ਸਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਦਾਚਕ੍ਰੋਗ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਬਾਣਧਰਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਂ ਨੀਲਵੈਦੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਨੀਲੇ ਪਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਂਸੇ ਤਮ੍ ਆਸੀਨਂ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਧਭੁਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਧੀਰਾਃ ਸਾਧੁ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਮਤੇ
ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ।'
ਕ੍ਰਤੁਨਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮਹੀਪਾਲ ਵृਥਾ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
'ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ। ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰਾਜਞ੍ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ ਯਥਾ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭੂਪ ਤਦੁਪਾਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਇੱਥੇ ਜੋ ਸਨਾਤਨ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਗਤਾਯਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਭਾਸ੍ਕਰੋਦਿਤੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਜਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਭੂषਿਤੇ
'ਜਦ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ—'
ਜਲਂ ਤਥੈਵ ਵੇਲਾਯਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮਹਤ੍ ਲਵਣਸ੍ਯੋਦਧੇ ਰਾਜਂਸ੍ ਤਰਙ੍ਗੈਃ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
'ਉਥੇ, ਕਿਨਾਰੇ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵੇਖੇਗਾ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕੂਲਾਨ੍ਤੇ ਹਿ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਲਜਲੇषੁ ਚ ਵੇਲਾਭਿਰ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਨ ਚਾਸੌ ਕਮ੍ਪਤੇ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਖਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪਰਸ਼ੁਮ੍ ਆਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਊਰ੍ਮੇਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜ ਏਕਾਕੀ ਵਿਹਰਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
'ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਹਾਡੀ ਲੈ ਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾ; ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਫਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਈਦृਕ੍ ਚਿਹ੍ਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਛੇਦਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ਛੇਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟ; ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੱਟੇਗਾ, ਤੂੰ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨੈਵ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤੋ ਭੂਪਾਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਕੁਰੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਜਹਿ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਚ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।'