ਸ਼ੋਕਤृष੍ਣਾਭਿਭੂਤੋ ऽਹਂ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਦੁਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਗ੍ਨਂ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਯੋ ऽਸੌ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਨ ਭਯਂ ਮੇ ऽਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਿਤੇ ਮਰਣੇ ਚੈਵ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ऽਥਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ਯੇ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦੇਵ ਨਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ, ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਹਨ।
ਸੁਗਤਿਸ੍ ਤੁ ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਲਸ਼ੀਲੇਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਯੇषਾਂ ਨ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਕੇਸ਼ਵੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ, ਜੋ ਭਟਕ ਕੇ ਅਸੁਰ-ਸਭਾ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯੇ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਮਮ ਕਰ੍ਮਨਿਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਜੋ ਮਾੜੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਵੇ—
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਰੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਦृਢਾ ਸਦਾ ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਰਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸਂਯਤਾਃ
ਹੇ ਹਰੀ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਰਹੇ; ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਅਵਾਪੁਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਹਰੇ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਥਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਤਥਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਯਦਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਦਯਾ ਮਯਿ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਹਰੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਹਰੀ, ਜਦੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਦੇਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਭਵਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਭਕਤੀ-ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਕਲਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਯਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਗਤ-ਨਾਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ ਲੋਕਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਦਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
ਧਨ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚੇਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਧਨਵੰਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਗੁਪਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾਯ ਮਾਨਿਨੇ ਨ ਦੁष੍ਟਮਤਯੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਨਾ ਨਾਸਤਿਕ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਅਭਾਰੀ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯ ਗੁਣਸ਼ੀਲਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੁष੍ਠਾਨਸ਼ਾਲਿਨੇ
ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਸਮਸ੍ਤਾਘਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞਂ ਸੁਖਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚ ਅਸ਼ੇषਵਾਞ੍ਛਾਫਲਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਮਲਾ ਮੁਰਾਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਯਥਾਜ੍ਯਂ ਹੁਤਮ੍ ਅਧ੍ਵਰਾਗ੍ਨੌ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਸੁਖਮ, ਨਿਰਮਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤੀ ਆਹੁਤੀ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਃ ਸ ਦੇਵੋ ਭਵਦੁਃਖਹਨ੍ਤਾ ਪਰਃ ਪਰੇषਾਂ ਨ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਪਾਤਾ ਸ ਤੁ ਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਾਖਿਲਸਾਰਭੂਤਃ
ਉਹੀ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਕਿਂ ਸ੍ਵਗੁਣੈਸ਼੍ ਚ ਤੇषਾਂ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਤਪੋਭਿਰ੍ ਉਗ੍ਰੈਃ ਯੇषਾਂ ਨ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਭਵਤੀਹ ਕृष੍ਣੇ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਪ੍ਰਦੇ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਣ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ?
ਲੋਕੇ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਖੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਃ ਸ ਗੁਣੈਰ੍ ਵਰਿष੍ਠਃ ਜ੍ਞਾਤਾ ਸ ਦਾਤਾ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਕ੍ਤਾ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਧਨਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਾਤਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਤਨ੍ਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਪਸਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਮਮ ਚਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਦੇਵਸ੍ ਤਦਾਸਾਵ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ? ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ?'
ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁ ਸਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਦਾਚਕ੍ਰੋਗ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਤੇ ਚਕਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।