ਨृਪਾਣਾਂ ਨृਪਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਗृਹੇषੁ ਤੇषਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵ ਚਾਹਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦਾਸਤਾਂ ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨृਣਾਮ੍ ਦਰਿਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਗਤਃ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੌਕਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਗਰੀਬੀ, ਰਾਜ, ਤੇ ਮਾਲਕਪਣ ਵੀ ਭੋਗ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਹਤੋ ਮਯਾ ਹਤਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਘਾਤਿਤੋ ਘਾਤਿਤਾਸ੍ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਵਾਇਆ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਮਾਤृਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਕਲਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤੇਨ ਚ ਧਨਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਅਮੀਰ, ਗਿਆਨੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ—
ਉਕ੍ਤਂ ਦੈਨ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਚਰੇषੁ ਚ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਨ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਕਦਾ ਮੇ ਨਰਕੇ ਵਾਸਃ ਕਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ, ਕਦੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ?
ਕਦਾ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇषੁ ਕਦਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤੇषੁ ਚ ਜਲਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਘਟੀ ਰਜ੍ਜੁਨਿਬਨ੍ਧਨਾ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਕਦੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਘੜਾ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਂਗ ਹੋਇਆ?
ਯਾਤਿ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਧਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਦਾ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਮਰਜ੍ਜੁਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਕਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਕਰਮ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਥਾ ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋਗਤਃ ਏਵਂ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੈਰਵੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ
ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਨਾਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਹਰੇ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਸ਼ੋਕਤृष੍ਣਾਭਿਭੂਤੋ ऽਹਂ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕੋ ਵਿਚੇਤਨਃ ਇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਦੁਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਗ੍ਨਂ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਦृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਯੋ ऽਸੌ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਨ ਭਯਂ ਮੇ ऽਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਿਤੇ ਮਰਣੇ ਚੈਵ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ऽਥਵਾ ਪ੍ਰਭੋ ਯੇ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦੇਵ ਨਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ, ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਹਨ।
ਸੁਗਤਿਸ੍ ਤੁ ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਲਸ਼ੀਲੇਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਯੇषਾਂ ਨ ਜਾਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਕੇਸ਼ਵੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੁਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ, ਜੋ ਭਟਕ ਕੇ ਅਸੁਰ-ਸਭਾ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯੇ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਮਮ ਕਰ੍ਮਨਿਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਜੋ ਮਾੜੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਵੇ—
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਰੇ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਦृਢਾ ਸਦਾ ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਰਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸਂਯਤਾਃ
ਹੇ ਹਰੀ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਰਹੇ; ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪਰਮ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।
ਅਵਾਪੁਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਹਰੇ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਥਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਤਥਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਤਕਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਯਦਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਦਯਾ ਮਯਿ ਕृਤਾਪਰਾਧੇ ऽਪਿ ਹਰੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਹਰੀ, ਜਦੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਸ੍ਨੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਸਿ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਦੇਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸਾਙ੍ਗਂ ਭਵਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਭਕਤੀ-ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਕਲਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਯਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਗਤ-ਨਾਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ ਲੋਕਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਦਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ।
ਧਨ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਚੇਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਧਨਵੰਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਗੁਪਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਯ ਮੂਰ੍ਖਾਯ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾਯ ਮਾਨਿਨੇ ਨ ਦੁष੍ਟਮਤਯੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਭਕ੍ਤਾਯ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਨਾ ਨਾਸਤਿਕ, ਨਾ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਅਭਾਰੀ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਭਕਤੀ ਰਹਿਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾਯ ਗੁਣਸ਼ੀਲਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੁष੍ਠਾਨਸ਼ਾਲਿਨੇ
ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ।