ਸ਼ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੀਨਪਯੋਭਾਰਾਃ ਕਞ੍ਚੁਕੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਨਾਵृਤਾਃ
ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਕੰਜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਧ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਹਾਵਭਾਵਾਨ੍ਵਿਤਗ੍ਰੀਵਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਵਲਯਭੂषਿਤਾਃ
ਕਈ ਔਰਤਾਂ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਵਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਲਾਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਪਾਦਨੂਪੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਟ੍ਟਦੁਕੂਲਵਾਸਸਃ ਏਕੈਕਸ਼ੋ ऽਦਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਿਨੀਰ੍ ਬਹੂਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਜੇਬ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਰ੍ਥਿਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿਭ੍ਯੋ ਹਯਮੇਧੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਸਂਭਾਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭਰਪੂਰ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਖਣ੍ਡਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਪਕ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਪਿष੍ਟਕਾਨ੍ ਅਨ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਮੇਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਘृਤਪੂਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਖਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨ, ਪਕਾਈ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਭੁੰਨੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਮਧੁਰਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ ਪੂਪਾਨ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਮृष੍ਟਂ ਸੁਪਾਕਿਕਮ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦੀਯਤੇ ऽਨ੍ਨਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਤਲੀਆਂ ਪੂਪ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੁਆਦਲਾ ਭੋਜਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਧਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਵਾਰਣਾਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਧਨ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਾਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਧਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਰਾਜਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਨ ਤਤ੍ਰ ਮਲਿਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਦੀਨੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁਜਾਰੀ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਗੰਦਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਵੋਪਸਰ੍ਗੋ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ ਤਥਾ ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਦਂਸ਼ੋ ਨ ਗ੍ਰਹਾ ਵਿषਮ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ, ਥਕਾਵਟ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਅਣਸਮੇਂ ਮੌਤ, ਨਾ ਡਸਣ, ਨਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਪ੍ਰਭਾਵ।
ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ 'ਚ ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਨ।
ਨ ਜਾਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਏਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵਾਜਿਮੇਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਸਮਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ
ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਐਸਾ ਯਜਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਃ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਯਥਾ ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਆਂ?
ਕੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਮਾਧਵਃ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍ ਕਥਯਾਮਿ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਾਂ ਚ ਸਂਭਵਮ੍
ਸੁਣੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰੋ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਾਣੀ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਗੱਲ ਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵਾਥ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੀ।
ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਲੋਕਪਾਵਨਮ੍ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਰ੍ਤਾਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਦ੍ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾਪਿ ਨ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਨ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਦਾ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ; ਨਾ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸਜਦਾ।
ਨੈਵ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਧੇਨ ਗਾਯਨੈਰ੍ ਵਰ੍ਣਕੈਰ੍ ਅਪਿ ਨ ਗਜੈਰ੍ ਮਦਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਨ ਚਾਨੇਕੈਰ੍ ਹਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਨਾ ਸੰਗੀਤ, ਨਾ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਨਾ ਗਾਇਕੀ, ਨਾ ਰੰਗਾਂ 'ਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ।
ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੈਰ੍ ਮਹਾਨੀਲੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਰ੍ ਨ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਸਂਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਨੀਲ, ਨੀਲੇ ਰਤਨ, ਲਾਲ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ 'ਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਬਹੁਰਾਗਾਰ੍ਥਕਾਮੈਰ੍ ਵਾ ਨ ਵਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗੈਃ ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ ਮਨਸਸ੍ ਤੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਸੰਤੋਖ ਪਾਇਆ।
ਸ਼ੈਲਮृਦ੍ਦਾਰੁਜਾਤੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਕਿਂ ਮਹੀਤਲੇ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਤਿਮਾਯੋਗ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਚੀਜ਼ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ?
ਏਤੈਰ੍ ਏਵ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਤੁ ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਃ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮ੍ ਉਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੰਜਰਾਤਰ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ਬਰਸਂਕਾਸ਼ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਸਂਕਰ੍षਣ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਧਰਣੀਧਰ
ਸਾਫ ਚੋਲੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਭ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਮਕਰਧ੍ਵਜ ਰਤਿਕਾਨ੍ਤ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸਂਵਰਾਨ੍ਤਕ
ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਕਰਧਵਜ, ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ
ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਵਾਸ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਵਿਬੁਧਪ੍ਰਿਯ ਨਾਰਾਯਣ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਾਰਾਇਣ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਲਾਙ੍ਗਲਾਯੁਧ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ
ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਾਰ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।