ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ ਨੈਵ ਸਤ੍ਯਾਨृਤਂ ਚਾਸੀਨ੍ ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਂ ਫਸਲਾਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨਾਂ ਖੇਤੀ, ਨਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਨਾਂ ਸਚ ਸੀ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਨਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾਂ ਈਰਖਾ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵੈਣ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ
ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੈਨਿਆ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਮਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਭ ਜੀਵ ਵਸਣ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਸਨ।
ਆਹਾਰਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਂ ਤੁ ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਵਪਾਣੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁਦੋਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਨੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਪਜਾਈਆਂ; ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵ ਅੱਜ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਥ ਸਰੀਸृਪਾਃ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਨਗਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਰੁੱਖ—
ਏਤੇ ਪੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੁਦੁਹੁਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਕਿਲ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਕ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਛਾ ਤੇ ਪਾਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸੋਮੋ ਵਤ੍ਸੋ ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੋਮ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਵੇਦ ਸਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮ੍ ਓਜਸ੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਛਾ ਇੰਦਰ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਸੀ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਮੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਕਸ਼੍ ਚਾਭਵਦ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਚਾਂਦੀ ਸੀ, ਯਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਅੰਤਕਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚਾਲਾਬੁਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਤ੍ਵ੍ ਐਰਾਵਤੋ ਨਾਗਸ੍ ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿषਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਅਲਾਬੂ ਸੀ; ਏਰਾਵਤ ਨਾਗ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਧੁਰ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਵਿਰੋਚਨਸ੍ ਤੁ ਵਤ੍ਸੋ ऽਭੂਦ੍ ਆਯਸਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੱਧੁਰ ਗੋਆਲ ਸੀ; ਦੁੱਧ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰੋਚਨ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਲੋਹਾ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਆਮਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੋਗ੍ਧਾ ਰਜਤਨਾਭਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਕੱਚਾ ਮਟਕਾ ਸੀ; ਬੱਝਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਮਾਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਰਜਤਨਾਭਸ੍ ਤੁ ਕਪਾਲਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਮਾਲੀ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਹੂ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤਰ ਖੋਪੜੀ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵਤ੍ਸਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਸੁਰੁਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇषਾਂ ਗਨ੍ਧਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਚਿਤਰਥ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਕਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰੁਚਿ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਸੁੱਚਾ ਸੁਗੰਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਰਤ੍ਨੌषਧੀਸ੍ ਤਥਾ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੁ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਆਸੀਦ੍ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮੇਰੁਰ੍ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰ ਪੱਥਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੀਮਤੀ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ ਸੀ। ਬੱਝਾ ਹਿਮਵਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਸੀ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਸ੍ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਸ਼ਾਲਸ੍ ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਦਗ੍ਧਪ੍ਰਰੋਹਣਮ੍
ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਪਲਕਸ਼ ਬੱਝਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਾਤਰ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਪੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਉਹ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ, ਕੱਟੇ, ਜਲਾਏ ਜਾਂ ਮੁੜ ਉੱਗੇ ਅੰਕੁਰ ਸੀ।
ਸੇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਪਾਵਨੀ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੇ ਜਣਨੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਪ੍ਰਰੋਹਣੀ ਆਸੀਦ੍ ਇਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮੇਦਿਨੀ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਉਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਬਣੀ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਇਹ ਮੈਦਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮੇਦਸਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾ ਤੇਨੇਯਂ ਮੇਦਿਨੀ ਦੇਵੀ ਉਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੈਦਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੁਪਗਮਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪृਥੋਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਪृਥ੍ਵੀਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਣੀ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥੁਨਾ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ੋਧਿਤਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਸਸ੍ਯਾਕਰਵਤੀ ਸ੍ਫੀਤਾ ਪੁਰਪਤ੍ਤਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਸੁਧਾਰਿਆ; ਉਹ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ-ਪਿੰਡਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵੈਣ੍ਯਃ ਸ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ਨਮਸ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵੈਣੀ ਦਾ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ ਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਤ੍ਵਮ੍ ਇਹੇਚ੍ਛੁਭਿਃ ਆਦਿਰਾਜੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਪृਥੁਰ੍ ਵੈਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਣੀ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋਧੈਰ੍ ਅਪਿ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮੈਰ੍ ਜਯਂ ਯੁਧਿ ਆਦਿਰਾਜੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਯੋਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨृਪਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਾ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਰਣਂ ਯਾਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥੁਂ ਨृਪਮ੍ ਸ ਘੋਰਰੂਪਾਤ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਭਵਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੈਰ੍ ਅਪਿ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਢ੍ਯੈਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਵਿਧਾਯਿਭਿਃ ਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਧਨਵਾਨ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਃ ਸ਼ੁਚਿਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਪਰਿਚਾਰਿਭਿਃ ਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਰਮ੍ ਇਹੇਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।