ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾਨਸ੍ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤੁ ਪਦਂ ਧਰ੍ਮਮਯਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਝ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਂ ਮੇ ਤਤੋ ਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਮਾਨਾਂਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਏਕਦਾ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ:
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਦੇਵ ਲੋਕਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵਾਸਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ੇषਭੋਗਾਨੁਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਕृਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੈ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦੀਵੀ।
ਪਰਾਵਰਾਣਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਲੋਕਨਾਥਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸ੍ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਹਾਰਕੇਯੂਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋੜ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਕੂਟਸ੍ਥਮ੍ ਅਚਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕਮਣ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਪਿਨਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸੁਖਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ ਤੁ ਪੁਰਾ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸਂਨਿਧੌ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਣਾਮਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਿ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਅੰਤਕ, ਉਸਤਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਵਾਨ੍ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਵੈਵਸਵਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਯਤਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੀ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਵੇਨੈਕੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾਖ੍ਯਂ ਭਵਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, 'ਚਿੱਟਾ' ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਅਰਿਸੂਦਨ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮਹਾਦੇਵ ਸਂਹਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਮਾਲਕ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲਵੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਯਮ ਤਾਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਿਕਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇਵਿ ਵਲ੍ਲਿਭਿਰ੍ ਗੋਪਿਤਾ ਮਯਾ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਲ੍ਲਿਕੈਰ੍ ਦੇਵਿ ਜਾਤਰੂਪਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ ਯਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਲੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਤੁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ—
ਯੋ ਭੂਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਤਸ੍ਯੈ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਸਾਦਕਰਣਂ ਤਥਾ
ਇੰਦਰਦੁਯੁਮਨ ਦਾ ਜਾਣਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖਣਾ, ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ—
ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜਨਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਏਵ ਚ ਲਵਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨਾ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੱਕੜ ਵੇਖਣਾ—
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਯਥਾਵਰ੍ਣਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਰਣੀ।
ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਭੁਵਨੋਤ੍ਤਮੇ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕਲ੍ਪਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਉੱਚੀ ਭਵਨ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕਲਪ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਪੰਜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਟਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਟ ਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਵਰਨੇ ਵਾਲੇ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।