ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਮਹ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਵਿਧਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਤਾਰਣਮ੍ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸੁਖੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ-ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਉਹ ਧਰਮ-ਥਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਹਾਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਵਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਛਾਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾਨਸ੍ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤੁ ਪਦਂ ਧਰ੍ਮਮਯਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਝ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਂ ਮੇ ਤਤੋ ਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਮਾਨਾਂਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਏਕਦਾ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ:
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਦੇਵ ਲੋਕਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵਾਸਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ੇषਭੋਗਾਨੁਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਕृਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੈ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦੀਵੀ।
ਪਰਾਵਰਾਣਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਲੋਕਨਾਥਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸ੍ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਹਾਰਕੇਯੂਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋੜ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਕੂਟਸ੍ਥਮ੍ ਅਚਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕਮਣ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਪਿਨਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸੁਖਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ ਤੁ ਪੁਰਾ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸਂਨਿਧੌ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਣਾਮਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਿ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਅੰਤਕ, ਉਸਤਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਵਾਨ੍ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਹੇ ਵੈਵਸਵਤ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਯਤਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਯੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੀ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਥੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਵੇਨੈਕੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾਖ੍ਯਂ ਭਵਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਮੂਰਤੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, 'ਚਿੱਟਾ' ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਅਰਿਸੂਦਨ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮਹਾਦੇਵ ਸਂਹਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਮਾਲਕ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲਵੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਯਮ ਤਾਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਿਕਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਸਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇਵਿ ਵਲ੍ਲਿਭਿਰ੍ ਗੋਪਿਤਾ ਮਯਾ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।