ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਜ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਤृਣਗੁਲ੍ਮਪਿਪੀਲਿਕਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ—ਘਾਹ, ਬੂਟੇ, ਚੀਟੀ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਰਚ ਦਿੱਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗੇ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਮੇ ਚੈਵ ਤੁ ਨਾਰੀਂ ਸ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਰੀ ਬਣਾਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਜਾ ਮੈਥੁਨਸਂਭਵਾਃ ਅਧਮੋਤ੍ਤਮਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ—ਹੇਠਲੇ, ਮੱਧਲੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਪੁਰਾ ਸਲਿਲਯੋਨਿਜਃ ਜਗਾਮ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਿਕਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੀ, ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸਲਿਲਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮੇਘਾਭਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਆਸਨੈਰ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਸਨ, ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮਾਂ ਤਾਤ ਮਮ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਣਿ ਯਜ੍ਞਦਾਨਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
'ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਯਜ, ਦਾਨ, ਵਰਤ—'
ਯੋਗਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵਿਹਾਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਵਦ
'ਯੋਗ, ਸਚ, ਤਪ, ਸ਼ਰਧਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸੁਖ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।'
ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਮਹ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਚ ਯਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ।
ਵਿਧਾਤੁਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਤਾਰਣਮ੍ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸੁਖੋਦਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ-ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹੇ
ਉਹ ਧਰਮ-ਥਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਉਤ੍ਤਮਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਨਾਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕਹਾਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਧਰਮ-ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਮਹਦੁਲ੍ਕਾਨਿਬਰ੍ਹਣੇ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਨੈਵਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਵਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਛਾਯਾਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਸ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਜਨ੍ਤੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾਨਸ੍ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤੁ ਪਦਂ ਧਰ੍ਮਮਯਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕੁਝ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਂ ਮੇ ਤਤੋ ਨਰਾਃ
ਉੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਮਾਨਾਂਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਏਕਦਾ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ:
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਦੇਵ ਲੋਕਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਵਾਸਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ੇषਭੋਗਾਨੁਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਕਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਕृਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਜਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੈ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਵੇਦ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦੀਵੀ।
ਪਰਾਵਰਾਣਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਲੋਕਨਾਥਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸ੍ਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਹਾਰਕੇਯੂਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋੜ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹੈ।